நெஞ்சில் நிற்கும் நட்பு – tamil kamakathaigal
வணக்கம் நண்பர்களே,
கடந்த சில நாட்களாக இந்தத் தளத்தில் பல கதைகளை வாசித்து வருகிறேன். ஒவ்வொருவரும் தங்களது அனுபவங்களை மிகவும் அழகாகப் பகிர்ந்திருக்கிறார்கள். அதனால், என்னுடைய அனுபவத்தையும் இங்கே பகிர்ந்து கொள்ள விரும்புகிறேன். ஆனால், இது வெறும் காமக்கதை அல்ல. முழுவதுமாகப் படித்தால் அதன் உண்மையான நோக்கம் உங்களுக்குப் புரியும். இது கற்பனைக் கதை அல்ல; என் வாழ்க்கையில் நடந்த உண்மை சம்பவம்.
என் பெயர் ராஜு, வயது 46. ஒரு தனியார் நிறுவனத்தில் உதவி மேலாளராகப் பணியாற்றி வருகிறேன்.
சிறுவயதிலிருந்தே நான் பெற்றோரின் கடுமையான கட்டுப்பாட்டில் வளர்ந்தேன். குறிப்பாக நண்பர்கள் விஷயத்தில் அவர்கள் மிகவும் கண்டிப்பாக இருந்தார்கள். நான் யாருடன் பழகுகிறேன், அவர்கள் யார், அவர்களது குடும்பம் என்ன—எல்லா விவரங்களும் முன்கூட்டியே என் பெற்றோருக்குத் தெரிய வேண்டும்.
என் நண்பர்கள் வீட்டிற்கு வந்தால்கூட, அவர்களிடம் பல கேள்விகள் கேட்டு முழு விவரங்களையும் தெரிந்து கொள்வார்கள். இதனால் அவர்கள் என் வீட்டிற்கு வருவதைத் தவிர்க்கத் தொடங்கினர். நாளடைவில் என்னுடன் பழகுவதையும் குறைத்துக் கொண்டனர்.
அதனால் ஏற்பட்ட மனவேதனையில், “எனக்கு நண்பர்களே வேண்டாம்” என்று முடிவு செய்துவிட்டேன். அதற்காக என் பெற்றோர்களைக் குறை சொல்ல முடியாது. அவர்கள் என்னைப் பாதுகாப்பாக வளர்க்கவே விரும்பினர். ஆனால், என் மனதில் ஏற்பட்ட தனிமையையும் வலியையும் அவர்கள் புரிந்து கொள்ளவில்லை. அதுதான் இன்று வரை எனக்கு வருத்தமாக இருக்கிறது.
காலம் நகர்ந்தது. நான் பன்னிரண்டாம் வகுப்பில் படித்துக் கொண்டிருந்தேன். ஒரு நாள், என் வீட்டிலிருந்து சுமார் இரண்டு கிலோமீட்டர் தூரத்தில் வசித்த சக மாணவனின் வீட்டிற்கு கைடு புத்தகம் வாங்கச் சென்றேன்.
அப்போது அவன் வீட்டில் தனியாக ஒரு படம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். கைடு புத்தகத்தை எடுக்க அவன் அறைக்குள் சென்றபோதுதான் அது ஒரு நீலப்படம் என்பதை கவனித்தேன்.
திரையில் ஒரு ஆணும் பெண்ணும் உடலுறவில் ஈடுபட்டிருந்தனர். அந்தக் காட்சியைப் பார்த்த நான், “இவர்கள் ஏன் இப்படி செய்கிறார்கள்?” என்று அவனிடம் கேட்டேன்.
என்னை ஆச்சரியமாகப் பார்த்த அவன், “டேய், உனக்கு இன்னும் இதுகூட தெரியாதா?” என்று கேட்டான். நான் எதுவும் புரியாமல் அமைதியாக நின்றேன்.
பிறகு அவன், “நண்பர்களுடன் பழகினால்தான் இதுபோன்ற விஷயங்கள் தெரியும். நீ இன்னும் குழந்தை மாதிரி இருக்கிறாய்,” என்று சிரித்துக் கிண்டல் செய்தான்.
அவன் பேசியது எனக்கு மிகவும் வேதனையாக இருந்தது. கண்களில் கண்ணீர் வர, அங்கிருந்து கிளம்ப முயன்றேன்.
என் நிலையைப் பார்த்த அவன் உடனே மன்னிப்பு கேட்டான். என்னை சமாதானப்படுத்தி, குழந்தை பிறப்பு மற்றும் பாலியல் பற்றிய அடிப்படை விஷயங்களை மிகவும் பொறுமையாக விளக்கினான்.
அப்போதுதான், அந்த வயதிலும் எனக்கு எவ்வளவு விஷயங்கள் தெரியாமல் இருந்தன என்பதை உணர்ந்தேன்.
பின்னர் அவன் ஒரு காமப் புத்தகத்தைக் கொடுத்து படிக்கச் சொன்னான். ஆனால், என் வீட்டின் சூழ்நிலையை நினைத்து அதை வீட்டிற்கு எடுத்துச் செல்ல மறுத்தேன்.
என் தயக்கத்தைப் புரிந்துகொண்ட அவன், “வீட்டிற்கு எடுத்துச் செல்ல வேண்டாம். இங்கேயே படித்துவிட்டு போ,” என்றான்.
எனக்கு ஆர்வம் இருந்தாலும், அதைவிட பயம்தான் அதிகமாக இருந்தது. அதனால், “வேறொரு நாள் வந்து படிக்கிறேன்,” என்று சொல்லிவிட்டு வீட்டிற்குத் திரும்பி வந்தேன்.
அந்தக் காலத்தில் இணைய வசதியும், கைப்பேசிகளும் இன்றுபோல் அனைவரிடமும் கிடைக்கவில்லை. பாலியல் பற்றிய தகவல்களை அறிந்துகொள்ள வேண்டுமென்றால் நண்பர்கள், நீலப்படங்கள் (அப்போது வீடியோ கேசெட் கடைகளில் கிடைக்கும்) அல்லது காமப் புத்தகங்கள்தான் ஒரே வழி. என் வயதினருக்கு இது நன்றாகப் புரியும். ஆனால், எனக்கு அவற்றில் எதற்கும் வாய்ப்பு இல்லாததால், அந்த வயதிலும் மிகவும் அறியாமையுடனே வளர்ந்தேன்.
ஒரு நாள் என் அம்மா ஊருக்குச் சென்றிருந்தார். அப்பா வேலைக்குச் சென்றிருந்தார். வீட்டில் நான் மட்டும் இருந்ததால், அந்தக் காமப் புத்தகத்தைப் படிக்க இது சரியான வாய்ப்பு என்று நினைத்தேன். உடனே என் சக மாணவனின் வீட்டிற்குச் சென்றேன்.
ஆனால், என் துரதிர்ஷ்டம். அவன் வீட்டில் அவன் அம்மா இருந்தார். சாதாரண பாடப் புத்தகம் கேட்பது போலவே, அந்தப் புத்தகத்தை வாங்கிக்கொண்டு வீட்டிற்கு வந்தேன்.
வீட்டிற்கு வந்ததும் கதவை நன்றாகப் பூட்டி, வீட்டில் நான் மட்டும்தான் இருக்கிறேன் என்பதை உறுதிப்படுத்திக்கொண்டு புத்தகத்தைப் படிக்கத் தொடங்கினேன்.
சுமார் இரண்டு மணி நேரம் அந்தப் புத்தகத்தில் மூழ்கிப் படித்துக் கொண்டிருந்தேன். அப்போது எதிர்பாராத ஒரு சம்பவம் நடந்தது.
என்னையே அறியாமல் என் ஆணுறுப்பு தன்னிச்சையாகத் தூண்டப்பட்டு, சில நொடிகளில் வெள்ளை நிற திரவம் வெளியேறியது. அது ஏழு அல்லது எட்டு விநாடிகள் நீடித்தது.
எனக்கு என்ன நடந்தது என்று புரியாமல் மிகவும் பயந்துவிட்டேன். உடனே சுத்தம் செய்துவிட்டு, பதற்றத்துடன் என் நண்பனின் வீட்டிற்குச் சென்று நடந்ததைச் சொன்னேன்.
அவன் சிரித்துக்கொண்டே, “நண்பா, நீ இப்போது பருவமடைந்துவிட்டாய்,” என்று என் தோளில் தட்டினான்.
பிறகு, “உண்மையில் நீ மூன்று அல்லது நான்கு வருடங்களுக்கு முன்பே பருவமடைந்திருக்கலாம். ஆனால், உன் அறியாமையால் அதை இப்போதுதான் புரிந்துகொள்கிறாய்,” என்றான்.
அதன்பிறகு சுயஇன்பம் பற்றியும், உடலில் ஏற்படும் இயல்பான மாற்றங்கள் பற்றியும் எனக்கு விளக்கமாகச் சொல்லிக் கொடுத்தான்.
அன்று வீட்டிற்குத் திரும்பியபோது, இதுவரை எனக்குத் தெரியாமல் இருந்த வாழ்க்கையின் ஒரு புதிய பரிமாணத்தைப் புரிந்துகொண்ட உணர்வு ஏற்பட்டது.
காலம் நகர்ந்தது. கல்லூரிப் படிப்பை முடித்து வேலைக்குச் சேர்ந்தேன். என் துரதிர்ஷ்டமோ, நான் படித்த பள்ளி, கல்லூரி, பின்னர் வேலை—எல்லா இடங்களிலும் பெரும்பாலும் ஆண்களே இருந்தனர். பெண்களுடன் இயல்பாகப் பழகும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைக்கவே இல்லை. ஆண் நண்பர்கள்கூட இல்லாமல் வளர்ந்த எனக்கு, அது இன்னும் ஒரு தனிமையை ஏற்படுத்தியது.
எனது 25-வது வயதில், ஒரு பிரபலமான BPO நிறுவனத்தில் வேலை கிடைத்தது. பத்து பேர் கொண்ட ஒரு சிறிய குழுவில் பணியாற்றும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. அந்தக் குழுவில் நான்கு பெண்கள் இருந்தனர். அவர்கள் அனைவரும் திருமணமானவர்கள். அதனால், அவர்களை அக்கா என்ற மரியாதையுடன் அழைத்து, வேலை தொடர்பான விஷயங்களை மட்டுமே பேசிக்கொண்டு என் பணியைத் தொடர்ந்தேன்.
எனது 28-வது வயதில், எனக்கு டீம் லீடராக பதவி உயர்வு கிடைத்தது. அதன்பிறகு, சுமார் எழுபது பேர் கொண்ட பெரிய குழுவிற்கு மாற்றப்பட்டேன். அந்தக் குழுவில் இருபது முதல் முப்பத்தைந்து வயதுக்குள் சுமார் முப்பது பெண்கள் பணியாற்றினர்.
திருமணம் ஆகாத பெண்களுடன் நெருக்கமாகப் பணியாற்றும் வாய்ப்பு எனக்கு அதுவே முதல் முறை. அதுவும் அவர்களுக்கு மேலதிகாரியாகப் பொறுப்பேற்றிருந்ததால், மகிழ்ச்சியுடன் சேர்ந்து ஒரு விதமான பதட்டமும் இருந்தது. காரணம், என் வாழ்நாளில் திருமணமாகாத பெண்களுடன் இயல்பாகப் பேசிய அனுபவமே எனக்கு இல்லை.
பெண்கள் அருகில் வந்தாலே ஏனோ என் உடல் முழுவதும் ஒரு விதமான பரபரப்பு ஏற்பட்டது. ஆனால், அதனால் எந்தப் பயனும் இல்லை என்பதை உணர்ந்து, என் மனதை நானே கட்டுப்படுத்திக் கொண்டேன். காம உணர்வுகள் எழும் நேரங்களில், சிறுவயதில் என் நண்பன் கற்றுக்கொடுத்த சுயஇன்பத்தின் மூலம் அந்த உணர்வைக் கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு, என் முழு கவனத்தையும் வேலையில் செலுத்த ஆரம்பித்தேன்.
அதே சமயத்தில், என் திருமணத்திற்காக என் பெற்றோரும் பெண் பார்க்கத் தொடங்கினர். அதை நினைத்து எனக்குள் ஒரு புதிய நம்பிக்கை பிறந்தது.
“இனி என் வாழ்க்கையில் ஒரு துணை வரப்போகிறாள். என் மகிழ்ச்சியையும் துயரத்தையும் பகிர்ந்து கொள்ள ஒரு தோழி, ஒரு மனைவி கிடைக்கப் போகிறாள். என் உணர்வுகளையும், என் காமத் தேவைகளையும் அவளுடனே பகிர்ந்து கொள்ளலாம்,” என்று எண்ணினேன்.
சில மாதங்களிலேயே என் திருமணமும் இனிதே நடந்தது.
என் மனைவி அன்பிலும், பண்பிலும் மிகவும் சிறந்தவள். ஆனால் இயல்பாகவே மிகவும் கூச்சமான குணம் கொண்டவள். அதனால், திருமண வாழ்க்கையின் ஆரம்பக் காலங்களில் நான் எதிர்பார்த்த நெருக்கம் முழுமையாக அமையவில்லை.
என் காமத் தேவைகளில் சுமார் நாற்பது சதவீதம் மட்டுமே நிறைவேறியது. மீதமிருந்த தேவைக்காக நான் ஒருபோதும் அவளை வற்புறுத்தவில்லை. அவளது மனநிலையையும், இயல்பையும் மதித்தேன்.
“இதுதான் என் வாழ்க்கை,” என்று ஏற்றுக்கொண்டு அமைதியாக வாழத் தொடங்கினேன்.
ஆண்டுகள் உருண்டோடின. நான் முப்பத்தைந்து வயதை நெருங்கினேன். அந்தக் காலத்தில் வேலையில் பல பிரச்சினைகள் ஏற்பட்டன. அவற்றை மனம் திறந்து பகிர்ந்து கொள்ள ஒரு நண்பர்கூட இல்லை.
மனைவியிடம் சொல்லலாம் என்று நினைத்தாலும், அந்த நேரத்தில் எங்களுக்குள்ளேயே சில குடும்பப் பிரச்சினைகள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன. அதனால், அவளையும் மேலும் சிரமப்படுத்த விரும்பவில்லை.
அப்போது தான், என் வாழ்க்கையில் ஒரு உண்மையான நண்பனின் அவசியத்தை ஆழமாக உணர்ந்தேன்.
என் வயதினர்கள் தங்கள் சிறுவயது நண்பர்களுடனோ, நெருங்கிய நண்பர்களுடனோ மனம் திறந்து பேசுவதையும், தங்கள் சிரமங்களைப் பகிர்ந்து கொள்வதையும் பார்த்தபோது, அவர்களைப் பார்த்து பொறாமைப்பட்டேன்.
“எனக்கென்று ஒரே ஒரு உண்மையான நண்பன் இருந்தாலே போதும்,” என்ற ஏக்கம் நாளுக்கு நாள் அதிகரித்தது.
ஆனால், அப்போது எனக்கு வயது முப்பத்தைந்து. அந்த வயதில் யாராவது என்னை உண்மையான நண்பனாக ஏற்றுக்கொள்வார்களா என்ற சந்தேகம் மனதில் எழுந்தது. எப்படித் தொடங்குவது என்பதுகூட தெரியவில்லை.
ஏனெனில், அனைவருக்கும் ஏற்கனவே நெருங்கிய நண்பர்கள் இருந்தார்கள். நான் மட்டும் தனியாக இருந்தேன். அந்தத் தனிமை பல இரவுகளில் என்னை அழவைத்தது.
ஒரு நாள், கூகுளில் வேறு ஒரு விஷயத்தைத் தேடிக்கொண்டிருந்தபோது, தற்செயலாக ஒரு அரட்டை (Chat) இணையதளம் கண்ணில் பட்டது. “இதன் மூலம் நண்பர்களைக் கண்டுபிடிக்க முடியுமோ?” என்ற நம்பிக்கையில் அதில் பதிவு செய்து முயற்சி செய்ய ஆரம்பித்தேன்.
முதலில் சில ஆண்களுக்கு “ஹாய்” என்று செய்தி அனுப்பினேன். ஆனால், யாரிடமிருந்தும் பதில் வரவில்லை. பிறகு, பெண்களிடம் பேசிப் பார்க்கலாம் என்று நினைத்து அவர்களுக்கும் “ஹாய்” என்று அனுப்பினேன்.
அவர்களில் பெரும்பாலானோர், முதலில் என் வயதைப் பற்றித்தான் கேட்டார்கள். நான் நேர்மையாக, “எனக்கு 35 வயது” என்று சொன்னேன். ஆனால், அதன் பிறகு அவர்கள் பெரும்பாலும் என்னுடன் பேச ஆர்வம் காட்டவில்லை.
இப்படியே பல அரட்டைத் தளங்களில் உறுப்பினராகி, நூற்றுக்கணக்கான ஆண்களிடமும் பெண்களிடமும் நட்பைத் தேடினேன். இந்தத் தேடல் மூன்று ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக நீடித்தது.
ஆண்கள் பெரும்பாலும் என் நட்பை ஏற்றுக்கொள்ளவே இல்லை. பெண்களில் சிலர் நட்பாகப் பழகினார்கள். ஆனால், அது சில நாட்களோ அல்லது சில வாரங்களோ மட்டுமே நீடித்தது. அதன் பிறகு எந்தக் காரணமும் சொல்லாமல் விலகிச் சென்றுவிடுவார்கள்.
சில பெண்கள், தங்களுக்குத் தேவைப்படும் நேரங்களில் மட்டும் காம உணர்வுகளுடன் பேச விரும்பினர். அதற்குச் சம்மதித்தால் மட்டுமே என்னை நெருங்கிய நண்பனாக ஏற்றுக்கொள்வதாகச் சொன்னார்கள்.
காம உணர்வு என்பது மனிதர்களுக்கு இயல்பான ஒன்றுதான். எனக்கு உண்மையான ஒரு தோழி கிடைத்தாலே போதும் என்ற ஏக்கத்தில், அவர்களின் விருப்பத்திற்கும் சம்மதித்தேன்.
ஆனால், அங்கும் எனக்கு ஏமாற்றம்தான் காத்திருந்தது. அவர்களுடைய தேவையும், ஆசையும் நிறைவேறியவுடன், என்னை விட்டு விலகிச் சென்றார்கள். அப்போதுதான் ஒரு உண்மையைப் புரிந்துகொண்டேன்.
பெரும்பாலான அரட்டைத் தளங்கள், நேரத்தைப் போக்கிக்கொள்ளவும், தற்காலிக உறவுகளை உருவாக்கிக்கொள்ளவுமே பயன்படுகின்றன. அங்கு உண்மையான நட்பைத் தேடுவது மிகவும் அரிது.
அந்த உணர்வு என்னை முழுமையாக உடைத்துவிட்டது.
வேலையில் பிரச்சினை… குடும்பத்தில் பிரச்சினை… நண்பர்களைத் தேடியும் ஏமாற்றம்…
ஒரு கட்டத்தில், நான் செய்து கொண்டிருந்த வேலையை விட்டுவிட முடிவு செய்தேன்.
சொந்தமாக ஒரு தொழில் தொடங்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் உருவானது. அதன்படி, ஜெராக்ஸ், மொபைல் ரீசார்ஜ் மற்றும் கணினி பிரிண்ட்-அவுட் சேவை வழங்கும் ஒரு சிறிய கடையைத் தொடங்கினேன்.
தொழில் ஓரளவு நன்றாகவே சென்றது. வருமானமும் கிடைத்தது. அதைவிட முக்கியமாக, தினமும் பல புதிய மனிதர்களைச் சந்திக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. பெண்களும் வாடிக்கையாளர்களாக வந்தார்கள்.
ஆனால், அவர்களிடம் எப்போதும் ஒரு எல்லையைப் பின்பற்றி மட்டுமே பேசினேன். என் தொழிலுக்கும், என் மரியாதைக்கும் எந்தவித பாதிப்பும் வரக்கூடாது என்பதில் மிகவும் கவனமாக இருந்தேன்.
அப்படித்தான் ஒரு நாள், ஒரு திருமணமான பெண் அடிக்கடி என் கடைக்கு வரத் தொடங்கினாள். மிகவும் கலகலப்பாகப் பேசும் குணம் கொண்டவள். ஆரம்பத்தில் அவளையும் மற்ற வாடிக்கையாளர்களைப் போலத்தான் பார்த்தேன்.
வாரத்திற்கு இரண்டு அல்லது மூன்று முறை அவள் என் கடைக்கு வருவாள். நாட்கள் செல்லச் செல்ல, அவளுடைய பேச்சும், இயல்பும் எனக்குப் பிடிக்க ஆரம்பித்தது.
ஒருநாள் நானே அவளுடைய கணவர், குடும்பம் பற்றி விசாரித்தேன். பதிலுக்கு, அவளும் என் மனைவி மற்றும் குடும்பத்தைப் பற்றி கேட்டாள்.
அப்படியே எங்களுக்குள் ஒரு இயல்பான நட்பு உருவாகத் தொடங்கியது. நண்பர்கள் இல்லாமல் வாழ்ந்த எனக்கு, அவளுடைய தோழமை மிகவும் ஆறுதலாக இருந்தது.
ஆனால், அந்த உணர்வை நான் அவளிடம் ஒருபோதும் வெளிப்படுத்தவில்லை.
அவளைப் பற்றி சுருக்கமாகச் சொல்ல வேண்டுமென்றால், அவளுக்கு 28 வயது. அவளுடைய பெயரை இங்கே குறிப்பிட விரும்பவில்லை. பதினான்கு வயதிலேயே பெற்றோர்களை இழந்துவிட்டாள். உடன்பிறந்தவர்கள் யாரும் இல்லை. பதினேழு வயதிலேயே திருமணம் நடந்துவிட்டது. இரண்டு குழந்தைகளுக்குத் தாயாக இருந்தாள். அவளுடைய கணவர் ஒரு தனியார் நிறுவனத்தில் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.
மிகவும் அழகான தோற்றமும், யாரையும் எளிதில் ஈர்க்கும் உடல் அமைப்பும் அவளுக்கு இருந்தது. என் கடைக்கு வரும் சில ஆண் வாடிக்கையாளர்கள் கூட, அவளைப் பற்றி அடிக்கடி வர்ணித்துப் பேசுவதை நான் கேட்டிருக்கிறேன். அதற்கு மேல் அவளுடைய அழகைப் பற்றி சொல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை என்று நினைக்கிறேன்.
சில நாட்களாக அவள் என் கடைக்கு வரவில்லை. வழக்கமாக வாரத்திற்கு இரண்டு அல்லது மூன்று முறை வந்துவிடுவாள். ஆனால், தொடர்ந்து வராததால், ஏனோ மனதில் ஒரு வெறுமை தோன்றியது.
ஒருநாள் திடீரென்று அவள் வேகமாக என் கடைக்குள் வந்தாள். என்னிடம் ஒரு சிறிய காகிதத் துண்டைக் கொடுத்துவிட்டு, எதுவும் பேசாமல் உடனே வெளியேறிவிட்டாள்.
அதைத் திறந்து பார்த்தேன். அதில் ஒரு தொலைபேசி எண் இருந்தது. அதன் கீழே, “நாளை காலை 10 மணிக்குப் பிறகு இந்த எண்ணிற்கு அழையுங்கள்” என்று மட்டும் எழுதப்பட்டிருந்தது.
மறுநாள் காலை சுமார் 10.30 மணியளவில் அந்த எண்ணிற்கு அழைத்தேன். மறுமுனையில் அவள்தான் பேசினாள்.
“யாரோ ஒருவர், நாம் பேசிக்கொள்வதை என் கணவரிடம் தவறாகச் சொல்லிவிட்டார்கள். அதனால் இனிமேல் நான் உங்கள் கடைக்கு வர முடியாது. ஆனால், உங்களுடன் பேசுவதை நிறுத்தவும் விரும்பவில்லை. இனிமேல் தொலைபேசியில் பேசிக்கொள்ளலாம்,” என்றாள்.
அவள் சொன்னதை கேட்டவுடன் நான் சற்றுநேரம் அமைதியாக இருந்தேன். பிறகு, “இவ்வளவு பிரச்சினை ஏற்பட்ட பிறகும் ஏன் என்னுடன் பேச விரும்புகிறாய்?” என்று கேட்டேன்.
அதற்கு அவள் மிகவும் அமைதியாகப் பதிலளித்தாள்.
“சிறுவயதிலேயே பெற்றோர்களை இழந்தேன். அதன் பிறகு மிகக் குறைந்த வயதிலேயே திருமணம், குழந்தைகள், குடும்பப் பொறுப்புகள் என்று வாழ்க்கை ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறது. என்னுடைய மனதில் இருப்பதை யாரிடமும் மனம் திறந்து பேசும் வாய்ப்பு எனக்கு கிடைக்கவே இல்லை. உங்களிடம் பேசும்போது மட்டும் ஒரு ஆறுதலும், மனநிம்மதியும் கிடைக்கிறது. நான் உங்களை ஒரு நல்ல நண்பராக நினைக்கிறேன்,” என்றாள்.
அவள் சொன்ன அந்த வார்த்தைகள் என் மனதை ஆழமாகத் தொட்டன.
பல ஆண்டுகளாகத் தேடியும் கிடைக்காத உண்மையான நட்பு, இன்று என்னைத் தேடி வந்துவிட்டது என்ற மகிழ்ச்சி என்னுள் பொங்கியது.
அதன்பிறகு, நாங்கள் தினமும் தொலைபேசியில் பேசத் தொடங்கினோம். சில மாதங்களிலேயே, எங்களுக்குள் மிகவும் ஆழமான நட்பு உருவானது.
என் மகிழ்ச்சியை அவள் தன்னுடைய மகிழ்ச்சியாகக் கொண்டாடுவாள். என் கவலைகளைத் தன்னுடைய கவலைகளாக எண்ணி என்னை ஆறுதல் கூறுவாள். நான் எதிர்பார்த்த உண்மையான தோழி எப்படி இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்தேனோ, அப்படியே அவள் இருந்தாள்.
நானும் அவளிடம் அதே அன்புடனும், அதே அக்கறையுடனும் நடந்துகொண்டேன்.
வாழ்க்கையில் முதல் முறையாக, “நான் இனி தனியாக இல்லை” என்ற உணர்வு எனக்குள் தோன்றியது.
ஒருநாள் நாங்கள் வழக்கம்போல் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, எங்கள் உரையாடல் தற்செயலாக தாம்பத்திய வாழ்க்கையை நோக்கித் திரும்பியது.
தன்னுடைய திருமண வாழ்க்கையில் பெரிய குறை எதுவும் இல்லை என்றும், அதைப் பற்றி தனக்கு எந்தப் புகாரும் இல்லை என்றும் அவள் கூறினாள்.
அப்போது, என் வாழ்க்கையைப் பற்றி நான் மனம் திறந்து பேசினேன். திருமண வாழ்க்கையில் சில உணர்வுகள் முழுமையாக நிறைவேறவில்லை என்பதையும், அதனால் சில நேரங்களில் மனவேதனை ஏற்படுவதாகவும் அவளிடம் பகிர்ந்துகொண்டேன்.
என் பேச்சைக் கவனமாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த அவள், சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தாள். பின்னர், என் எதிர்பார்ப்பிற்கு முற்றிலும் மாறான ஒரு விஷயத்தைச் சொன்னாள்.
அவள் கூறிய அந்த வார்த்தைகள் என்னை ஒரு கணம் அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்தின.
ஆனால், நான் உடனே அதை மறுத்துவிட்டேன். நம் நட்பு எந்தத் தவறான புரிதலாலும் பாதிக்கப்படக் கூடாது என்பதுதான் என் எண்ணம். என்னை அவள் வேறு நோக்கத்திற்காகப் பழகுகிறேன் என்று நினைத்துவிடக்கூடாது என்பதற்காக, அந்தப் பேச்சை அங்கேயே முடிக்க முயன்றேன்.
அதற்கு அவள் அமைதியாகச் சிரித்தபடி,
“உன் மகிழ்ச்சிதான் எனக்கு முக்கியம். நீ என் வாழ்க்கையில் மிகவும் நம்பிக்கைக்குரிய நண்பன். உனக்காக என்னால் முடிந்ததைச் செய்வேன். ஆனால், எந்தச் சூழ்நிலையிலும் நம் நட்பு மாறக்கூடாது. நாம் நட்புக்காகத்தான் இணைந்தோம்; வேறு எந்தக் காரணத்திற்காகவும் அல்ல,” என்றாள்.
அவளுடைய அந்த வார்த்தைகள் என் மனதை நெகிழ வைத்தன.
வாழ்க்கையில் இவ்வளவு உண்மையாக நட்பை மதிக்கும் ஒருவரை நான் சந்தித்ததே இல்லை. அவளை என் வாழ்க்கைக்குக் கிடைத்த அரிய பரிசாக எண்ணி, மனதிற்குள் இறைவனுக்கு நன்றி கூறினேன்.
அதன்பிறகு, நாங்கள் அந்த விஷயத்தைப் பற்றி மீண்டும் பேசவில்லை. எங்கள் உரையாடல்கள் பெரும்பாலும் குடும்பம், வேலை, குழந்தைகள், எதிர்காலம், வாழ்க்கை அனுபவங்கள் போன்றவற்றைச் சுற்றியே அமைந்தன. சில நேரங்களில் நண்பர்களுக்குள் இருக்கும் இயல்பான குறும்புகளும் இருந்தன.
அப்படியே சுமார் ஐந்து மாதங்கள் கடந்தன.
அந்தக் காலம் என் வாழ்க்கையின் மிக அமைதியான, மகிழ்ச்சியான நாட்களாக இருந்தது.
பல ஆண்டுகளாக என்னை வாட்டிய தனிமை அந்த நாட்களில் என்னைவிட்டு விலகியிருந்தது. என் மனதில் இருந்த பாரங்களைப் பகிர்ந்து கொள்ள ஒரு உண்மையான தோழி கிடைத்துவிட்டாள் என்ற நிம்மதியோடு ஒவ்வொரு நாளையும் வாழ்ந்தேன்.
அந்த மகிழ்ச்சி எவ்வளவு நாள் நீடிக்கும் என்பது அப்போது எனக்குத் தெரியவில்லை.
ஒரு பொங்கல் திருநாள் அன்று வாழ்த்துக்களை SMS moolam பரிமாறி கொண்டோம். அன்று போனில் பேசவில்லை, விடுமுறை அல்லவா, எங்கள் இருவர் வீட்டிலும் அனைவரும் இருந்தனர். மறுநாள் மதியம் மாட்டு பொங்கல் அன்று அவளிடம் இருந்து ஒரு SMS வந்தது. அதில், நாளை காலை 10 மணிக்கு வீட்டிற்கு வா, வரும் முன்னர் கால் பண்ணவும், என்று குறிப்பிட்டு இருந்தது.
எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. நாம் தான் காமம் வேண்டாம் என்று சொல்லிவிட்டோமே, மேலும் நாங்கள் அதை பற்றி பேசி முடித்து பல மாதங்கள் ஆகி இருந்தது. பின்னர் எதற்கு வீட்டிற்கு வர சொல்கிறாள் என்று புரியவில்லை. மனதில் பற்பல குழப்பங்களுடன் மறுநாள் வரை காத்திருந்தேன்.
மறுநாள் காலை 10. 30, அவளை போனில் அழைத்தேன். எதற்காக வீட்டிற்கு வர சொல்கிறாய் என்று கேட்டேன். நீ முதலில் வீட்டுக்கு வா பேசிக்கொள்ளலாம் என்றாள். அவள் வீட்டிற்கு வழி சொல்ல அடுத்த 20-25 நிமிடத்தில் அவள் வீட்டை அடைந்தேன். வீட்டில் அவள் மட்டுமே இருந்தாள். காணும் பொங்கல் காக தன் கணவர் குழந்தைகளோடு வெளியே சென்றுள்ளதாகவும், வர மாலை 5 ஆகும் என்றும் கூறினாள்.
நான் அங்கிருந்த சோபா வில் அமர்ந்தேன். மதிய உணவு செய்வதாகவும், சாப்பிட்டு செல் என்றும் கூறினாள். ஒரு கோப்பையில் சூஸ் கொண்டுவந்து கொடுத்து என் அருகில் அமர்ந்தாள். நான் பாதி சூஸ் குடித்த நிலையில், மீதியை அவள் வாங்கி பருகினாள். சிறிது நேரம் என் தோலின்மேல் சாய்ந்துகொண்டு, ராஜு என்ன மரக்க மாட்ட இல்லனு கேட்டாள். அதற்கு நான், போடி லூசு பக்கி, நீ கடவுள் கொடுத்த பரிசு எனக்கு, எப்படி மறப்பேன், மொதல்ல எதற்கு இப்படி உனக்கு யோசிக்க தோணுதுன்னு கேட்டேன்.
சரி நான் சமையல் வேலை முடித்துவிட்டு வரேன் என்று கூறி சென்றாள். நான் டிவி பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன் அவ்வப்போது அவளையும் தான், காமமாக அல்ல நட்பாக. அரைமணி நேரம் சென்றது, அவள் வேலை முடித்து ஒரு அறையினுள் சென்றாள். 15 நிமிடங்கள் இருக்கும் ராஜு இங்கே வாப்பா என்று அழைத்தாள். நானும் டிவி அணைத்துவிட்டு அந்த அறைக்கு சென்றேன். உள்ளே யாரும் இல்லை. அறை கதவு மூடும் சத்தம் கேட்டு திரும்பமுயன்றேன். அதற்குள் பின்னால் இருந்து அவள் என்னை கட்டி அணைத்தாள்.
அவளது மென்மையான மார்பகங்கள் என் பின்னால் அழுத்த நிலைதடுமாறி போனேன். கண்டிப்பாக இது இப்ப தேவையா என நான் கேட்டுகொண்டே திரும்ப ஒரு அதிர்ச்சி, அவள் பிறந்த மேனியில் இருந்தாள். என்னை மறுப்பேச்சு பேசவிடாமல் என் உதடோது உதடு பதித்தாள். மற்ற ஆண்களே அனுபவிக்க துடிக்கும் அந்த பெண் என் முன்னே நிர்வாண நிற்கும் பொழுது ஒரு சாதாரண ஆண் நான் எந்த அளவுக்கு என்னை கட்டுப்படுத்துவது. பொறுமையை இழந்தேன். அவளை கட்டியணைத்தேன். எங்கள் நாக்குகள் பின்னிக்கொண்டன, எச்சில் பரிமாறிக்கொண்டோம், என் கைகள் அவள் பின் அழகை பதம்பார்த்துக்கொண்டிருந்தன.
அவள் என் ஆடைகளை விளக்கி என்னையும் பிறந்த மேனியாக்கினாள். என்னை மெத்தையில் படுக்க வைத்து என் உடம்பெங்கும் எச்சில் குளியல் செய்தாள். என் பிறப்புறுப்பை தன் வலது கையால் குளிக்கியவாறே, இடது கை என் பந்துகளை தடவ, தன் வாயால் என் மொட்டை உறிஞ்சி சப்பினாள். இயல்புக்கு அதிகமாக என் உறுப்பு நீண்டு இருந்ததை என்னால் உணர முடிந்தது. அவள் கைகளும், வாயும் தான் ஆதற்கு காரணம்.
அவள் வேலையை முடித்துவிட்டு, தன்னை எப்படி வேண்டுமோ அப்படி அனுபவிக்க சொன்னாள். நான் அவள் மேல் ஏறி அவள் உடல் முழுவதும் என் எச்சிலால் குளிப்பாட்டினேன். அவள் அழகிய தொங்காத மார்பகங்களை, மென்மையாக கசக்கியவாறே காம்புகளை சுவைத்தேன். அவள் பிறப்புறுப்பை என் நாவால் வருடினேன், அவள் உள்குழியினுள் என் வாயை வைத்து உறிஞ்சி அவளை உச்ச நிலை அடைய செய்தேன். சுமார் 30 நிமிடங்கள் என் கை மற்றும் வாய் வேலை தொடர்ந்தது.
அவள் திரும்பவும் அவள் கைகள் மற்றும் வாய் வேலையை தொடங்க, என் உறுப்பு திரும்பவும் தலைநிமிர்ந்து நின்றது. எனக்கு தெரிந்த சுமார் 7 கோணங்களில் அவளை செய்தேன். அவளும் எனக்கு முழு ஒத்துழைப்பு தந்தாள். சுமார் 1. 30 மணிநேர விளையாட்டிற்கு பின்னர் இருவரும் ஒன்றாக உச்சம் பெற்றோம்.
பின்னர் ஒன்றாக ஒரு குளியல் போட்டு மத்திய உணவை உண்டோம். உண்டு நான் மெத்தையில் நிர்வாணமாக படுக்க அவளும் நிர்வாணமாக என் மார்பில் தலை வைத்து என்னை அணைத்தவாறு படுத்தாள். அதே கோலத்தில் 1 மணிநேரம் பேசிக்கொண்டே படுத்திருந்தோம். நான் நன்றாக காமத்தில் ஈடுபடுவதாகவும், தனக்கு திருப்தி ஏற்பட்டதாகவும் அவள் கூறினாள். நான் புரிந்தது உண்மை காமம் என்றால், தன் கணவர் அதில் 30% கூட செய்ததில்லை எனவும் கூறினாள். ஆகையால், 70% காம தேவை தனக்கும் கிடைக்காமல் இருந்துஇருக்கிறது, இன்று அதுவும் நிறைவேறிவிட்டது என்றாள். நேரம் மாலை 4 நெருங்க, மறுபடியும் ஒரு குத்தாட்டம் போட்டோம். பின்னர் குளித்து விட்டு 4.30 மணி அளவில் நான் விடைபெற தயார் ஆனேன். அவளை இருக்க அணைத்து ஒரு முத்தம் கொடுக்க போகும்போது தான் பெரும் இடி விழுந்தாற்போல் அதை சொன்னாள்.
தன் கணவர், சொந்த ஊருக்கே சென்று குடியேறலாம் என்றும், இங்கு நான்கு பேர் நான்கு விதமாகப் பேசுவது தனக்கு விருப்பமில்லை என்றும் கூறிவிட்டாராம். இந்த முடிவை ஏற்கனவே எடுத்திருந்ததாகவும், என்னிடம் முன்பே சொன்னால் நான் மிகவும் வருத்தப்படுவேன் என்பதால் அதை மறைத்ததாகவும் கூறினாள்.
நான், “பரவாயில்லை. நாம் தொலைபேசியில் பேசிக்கொள்ளலாம். முடிந்தால் உன் சொந்த ஊருக்கு வந்து உன்னைப் பார்க்கிறேன்,” என்றேன்.
அதற்கு அவள், “என் கணவர் புதிய ஊரில் புதிய தொலைபேசி எண்ணை வாங்கிக்கொள்வோம்; பழைய எண்ணை இங்கேயே விட்டுவிடுவோம் என்று முடிவு செய்துவிட்டார். அதனால்தான் நான் கிளம்பும் முன், என் மனதில் எந்தக் குறையும் இருக்கக் கூடாது என்று நினைத்து, உனக்கு மகிழ்ச்சி தர வேண்டும் என்று நினைத்தேன்,” என்றாள்.
அதற்குப் பிறகு என்ன பேசுவது என்றே எனக்குத் தெரியவில்லை. அவள் கணவர் வீட்டிற்கு வருவதற்கான நேரமும் நெருங்கிவிட்டதால், அவளிடம் விடைபெற்று அங்கிருந்து கிளம்பினேன்.
மறுநாள், வழக்கம்போல அவளுடைய எண்ணிற்கு அழைத்தேன். ஆனால், “ஸ்விட்ச் ஆஃப்” என்ற பதில்தான் வந்தது. ஒரு மாதம் தொடர்ந்து முயற்சி செய்தேன். ஒவ்வொரு முறையும் அதே பதில்தான் கிடைத்தது.
பின்னர், அக்கம் பக்கத்தினரிடம் விசாரித்தபோது, அவர்கள் வீட்டைக் காலி செய்துவிட்டு சொந்த ஊருக்குச் சென்றுவிட்டதாகத் தெரிந்தது.
அவளுடைய புதிய தொலைபேசி எண் என்னிடம் இல்லை. ஆனால், என் தொலைபேசி எண் அவளிடம் இருக்கிறது என்ற ஒரே ஆறுதலுடன் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறேன். ஒரு வருடம் கடந்துவிட்டது. இதுவரை அவளிடமிருந்து எந்தத் தொடர்பும் வரவில்லை.
அவள் என்னை ஏமாற்றிவிட்டாளா? அல்லது அவளுடைய சூழ்நிலை அதற்கு இடம் கொடுக்கவில்லையா? என்பது இன்றுவரை எனக்குப் புரியவில்லை.
ஆனால், என்னுடன் பழகிய நாட்களில் அவள் உண்மையாகத்தான் நடந்துகொண்டாள் என்பதில் எனக்குச் சிறிதளவும் சந்தேகம் இல்லை.
அவளுடன் கழித்த தருணங்களை விட, என் சோகத்திலும் மகிழ்ச்சியிலும் எனக்கு ஆறுதலாக இருந்த ஒரு உண்மையான தோழியின் நினைவுகள்தான் இன்று வரை என் மனதில் நிறைந்திருக்கின்றன.
மீண்டும் ஒரு ஏமாற்றத்தைத் தாங்கும் சக்தி எனக்கு இல்லை. அதனால்தான், இன்றும் அவளுடைய ஒரு அழைப்பிற்காக காத்திருக்கிறேன்.
என்னைப் பொறுத்தவரை, எல்லா உறவுகளையும் விட உண்மையாகவும், வெளிப்படையாகவும் இருப்பது உண்மையான நட்புதான்.
நண்பர்களே, என் வாழ்க்கையில் நடந்த இந்த உண்மை சம்பவத்தை முடிந்தவரை உணர்ச்சிப்பூர்வமாகப் பகிர முயற்சித்தேன். என் வாழ்க்கையின் சோகங்களும், ஒரு சிறந்த தோழியின் பிரிவும் கலந்த இந்தக் கதையை எழுதுவதன் நோக்கம், என் மனபாரத்தைச் சிறிதளவு இறக்கிக் கொள்வதுதான்.
இதில் மொழிப்பிழைகள், சொற்பிழைகள் அல்லது வேறு ஏதேனும் குறைகள் இருந்தால், தயவுசெய்து என்னை மன்னித்துவிடுங்கள்.
என் மின்னஞ்சல் முகவரி: raju2911lonely@gmail.com.
இந்த மின்னஞ்சலை என் கதையைப் பற்றிய கருத்துகளைத் தெரிந்துகொள்வதற்காகப் பகிரவில்லை. மனம் உடைந்து இருக்கும் எனக்கு, ஆறுதலாக இரண்டு வார்த்தைகள் கூற விரும்பினால், அறிமுகம் இல்லாத உங்களையும் என் நண்பர்களாக எண்ணி, உங்கள் அன்புக்கும் ஆறுதலுக்கும் மனமார்ந்த நன்றியைத் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்.
இந்த வாய்ப்பை வழங்கிய தமிழ் காமவெறி இணையதளத்திற்கு என் மனமார்ந்த நன்றிகள்.