மீரா 48 – ஆண்டி செக்ஸ் ஸ்டோரீஸ்
இது ஒரு நீண்ட உறவின் துவக்கம் உண்மை கதையை தழுவி சில கதை ஓட்டத்திற்காக மாற்றி எழுதி உள்ளேன். முடிஞ்ச வரைக்கும் உங்களுக்கு புடிச்ச மாதிரி எழுத முயற்சி பண்ணி இருக்கேன். உங்களின் ஆதரவும் அன்பையும் தருவீங்க என்ற எண்டதோட என்னோட முயற்சியை தொடர்கிறேன். என்னோட பேச விரும்பும் உறவுகள் என்னடி gku050608 gmail தொடர்பு கொள்ளலாம்.
அது கோடை விடுமுறையின் முதல் நாள். நாளை முதல் கோடை விடுமுறை. வீட்டுக்குள்ள நுழையும் போதே அம்மா என்னை சிரிச்சிய மாதிரி வரவேற்றாள். நாளைக்கு நம்ப மீரா வை பார்க்க போகலாம் னு சொல்ல நான் என்னது மீராவ? ஆம் மீரா சிறு வயதில் பார்த்த ஒரு அழகி. என் அம்மாவின் தோழி. கிட்ட தட்ட 5 வருஷம் இருக்கும் அவளை பார்த்து எண்டு அர்ஜுன் யோசிக்க தொடங்கினான். இப்பொது எப்படி இருப்பாள் விடுமுறை சிறப்பாக அமையும் எனது அவனுக்கு ஒரு உள்ளுணர்வு. மீரைவை பார்க்க போகும் நாளுக்காக காத்திருந்தான்.
அர்ஜுன் தன் அம்மாவுடன் மீராவின் வீட்டிற்கு வந்தான். அவன் அம்மா, லதா, மீராவின் பள்ளித் தோழி. இருவரும் பல வருடங்களாக நெருங்கிய நண்பர்கள். அர்ஜுன் இப்போது கல்லூரியில் இரண்டாம் வருடம் படிக்கிறான். அவன் கோடை விடுமுறையை மீராவின் வீட்டில் கழிக்கப் போவதாக அவன் அம்மா முடிவு செய்திருந்தார்.
“மீரா, இவன் தான் என் பையன் அர்ஜுன்,” லதா சொன்னாள், அவன் தோளில் கை வைத்து. “இந்த கோடை முழுவதும் உன் வீட்டில் இருப்பான். நீ அவனை நல்லா பார்த்துக்க.”
மீரா அவனைப் பார்த்தாள். அவள் பார்வை அவன் மேல் படிந்த போது, அவன் ஒரு வித்தியாசமான உணர்வை அனுபவித்தான். அது ஒரு சாதாரண பார்வை அல்ல. அது ஒரு அளவிடும் பார்வை—அவள் அவனை முழுவதுமாகப் பார்த்தாள். அவன் உயரம், அவன் உடல்வாகு, அவன் முகம், அவன் கண்கள்.
அர்ஜுன் சிறுவயதில் பார்த்த மீரா இன்னும் பொலிவுடன் அழகான பதுமை ஆகி இருந்தால் வயது எண்களில் மாத்திரமே இருந்தது அவள் தோற்றத்தில் இல்லை. அர்ஜுன் எத்தனையோ பெண்களை பார்த்திருக்கிறான். இவளின் தோற்றால் ஒரு புது பரிமானதோடு உணர்ச்சிகளையும் குடுத்தது. அளவுகளை செதுக்கி புதைத்தார் போல் ஒரு உடம்பு. அவன் கண்களை எடுக்கவே இல்லை குத்திட்டு நிற்க அவன் உதடுகள் ஈரமாகும் நாக்கு மட்டுமே எட்டி பார்க்க வேற எதுவும் அவன் வாயில இருந்து வரலா. அளவுகளை மெய்யா ஆரம்பித்தான் 38 -34 -38 தன அம்மாவையே மிஞ்சும் அளவுகள் ல அவ இருக்குராத பார்த்துகிட்டே
“Hi Aunty,” அர்ஜுன் கூறினான், மரியாதையாக.
“Aunty வேண்டாம்,” மீரா சொன்னாள், மெதுவாகச் சிரித்து. “என்னை மீரா—ன்னு கூப்பிடு. நான் அவ்வளவு வயசானவள் இல்லை.”
அவள் சிரிப்பு அவன் உடம்பில் ஒரு நடுக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. அவள் அணிந்திருந்தது ஒரு மெல்லிய பருத்தி உடை. அவள் கழுத்தில் ஒரு மெல்லிய தங்கச் சங்கிலி. அவள் காதுகளில் சிறிய வைரக் கடுக்கைகள். அவள் முகம் ஒளிர்ந்தது. அவள் கண்களில் ஒரு புத்திசாலித்தனம், ஒரு தன்னம்பிக்கை.
“சரி… மீரா,” அவன் சொன்னான், தயக்கத்துடன்.
“இப்போதான் சரி,” அவள் சொன்னாள், அவன் கையைப் பிடித்து. அவள் தொடுகை அவன் கையில் ஒரு மின்சாரம் போல ஓடியது. “வா, உன் அறையைக் காட்டுறேன்.”
அவள் அவனை வீட்டின் உள்ளே அழைத்துச் சென்றாள். அவள் நடை மெதுவாக, அழகாக இருந்தது. அவள் இடுப்பு அசைவுகள் அவன் கண்களைக் கவர்ந்தன. அவன் தலையை அசைத்து, அந்த எண்ணங்களை விரட்ட முயன்றான். ஆனால் அவை திரும்பத் திரும்ப வந்தன.
“இது உன் அறை,” அவள் சொன்னாள், ஒரு கதவைத் திறந்து. “ஜன்னல் வழியா தோட்டம் தெரியும். காலையில ரொம்ப அழகா இருக்கும்.”
அவன் அறைக்குள் சென்றான். அது ஒரு விசாலமான அறை. நடுவில் ஒரு பெரிய படுக்கை. சுவரில் ஒரு ஓவியம். ஜன்னல் வழியாக பசுமையான தோட்டம் தெரிந்தது.
“ரொம்ப நல்லா இருக்கு,” அவன் சொன்னான்.
“நல்லது,” அவள் சொன்னாள், கதவருகே நின்று. “இப்போ கொஞ்சம் ஓய்வெடு. மாலையில் சாப்பிடுவோம். உனக்கு என்ன பிடிக்கும்?”
“எதுவும் சரி, மீரா.”
“அப்படின்னா நான் உனக்கு ஒரு சிறப்பு உணவு செய்கிறேன்,” அவள் சொன்னாள், அவன் கண்களைப் பார்த்து. “நீ எனக்காக காத்திரு.”
அவள் கதவை மூடிச் சென்றாள். அர்ஜுன் படுக்கையில் அமர்ந்து, ஆழ்ந்த மூச்சு விட்டான். அவன் இதயம் வேகமாக அடித்துக்கொண்டது. அவன் கைகள் நடுங்கின. அவன் என்ன நடக்கிறது என்று புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. ஆனால் ஒன்று தெளிவாக இருந்தது—அவள் அவனை ஏதோ ஒரு விதத்தில் கவர்ந்திருந்தாள்.
மாலை ஆனது. அர்ஜுன் குளித்து, சுத்தமான உடையில் வெளியே வந்தான். மீரா சமையலறையில் இருந்தாள். அவள் அணிந்திருந்தது ஒரு பட்டு புடவை—அவள் உடலின் வளைவுகளை அழகாக வெளிக்காட்டியது. அவள் கூந்தல் தளர்வாகக் கட்டப்பட்டிருந்தது. அவள் முகத்தில் ஒரு மென்மையான புன்னகை.
“வா, உட்கார்,” அவள் சொன்னாள், சாப்பாட்டு மேசையைச் சுட்டிக்காட்டி. “நான் உனக்காக சில சிறப்பு உணவுகள் செய்திருக்கேன்.”
அவன் அமர்ந்தான். அவள் அவன் முன் ஒரு தட்டை வைத்தாள். அதில் பல வகையான உணவுகள் இருந்தன—பிரியாணி, குழம்பு, தயிர், கூட்டு, பொரியல். அவள் அவன் எதிரே அமர்ந்து, அவனைப் பார்த்து சிரித்தாள்.
“சாப்பிடு,” அவள் சொன்னாள். “பசியோட இருக்க.”
அவன் சாப்பிட ஆரம்பித்தான். அவள் அவனைப் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தாள். அவள் பார்வை அவனை அசௌகரியப்படுத்தியது. ஆனால் அது ஒரு நல்ல அசௌகரியம்.
“எப்படி இருக்கு?” அவள் கேட்டாள்.
“ரொம்ப நல்லா இருக்கு, மீரா. நீங்க நல்லா சமைக்கிறீங்க.”
“நீ என்னை ‘நீங்க’—ன்னு கூப்பிடாத,” அவள் சொன்னாள், மெதுவாக. “என்னை ‘நீ’—ன்னு கூப்பிடு. நாம் இப்போ நண்பர்கள்.”
அவன் விழுங்கினான். “சரி… மீரா.”
“நல்லது,” அவள் சொன்னாள், அவன் கையை மெதுவாகத் தொட்டு. “உனக்கு என்ன படிக்கிற?”
“இன்ஜினியரிங்,” அவன் சொன்னான். “இரண்டாம் வருடம்.”
“இன்ஜினியரிங்?” அவள் புருவம் உயர்த்தினாள். “ரொம்ப நல்லது. உனக்கு கணிதம் பிடிக்குமா?”
“பிடிக்கும். ஆனா இலக்கியம் ரொம்ப பிடிக்கும்.”
“ஓ?” அவள் கண்கள் ஒளிர்ந்தன. “என்ன படிச்சிருக்க?”
“ரொம்ப புத்தகங்கள்,” அவன் சொன்னான். “காதல் கதைகள், கவிதைகள், தத்துவம்… எல்லாம்.”
“காதல் கதைகள்?” அவள் சிரித்தாள். “உனக்கு காதல் பத்தி தெரியுமா?”
அவன் தயங்கினான். “கொஞ்சம்… புத்தகங்கள்ல படிச்சதெல்லாம்.”
“புத்தகங்கள்ல படிச்சது மட்டும் போதாது,” அவள் சொன்னாள், அவன் கண்களைப் பார்த்து. “காதல் அனுபவிக்கணும். உணரணும். அப்போதான் அதன் அர்த்தம் தெரியும்.”
அவள் குரலில் ஒரு ஆழம் இருந்தது. அவன் அவளைப் பார்த்தான். அவள் கண்களில் ஒரு சோகம், ஒரு தனிமை இருந்தது.
“நீங்க… சந்தோஷமா இருக்கீங்களா?” அவன் கேட்டான், தானாக.
அவள் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தாள். பின், மெதுவாகச் சொன்னாள், “சில நேரங்கள்ல… இல்லை.”
அவன் எதுவும் சொல்லவில்லை. அவள் அவன் கையைப் பிடித்து, மெதுவாக அழுத்தினாள்.
“நீ ஒரு நல்ல பையன்,” அவள் சொன்னாள். “நான் சொல்றதைக் கேட்கிற. அது எனக்கு பிடிக்கும்.”
அவள் கை அவன் கையில் இருந்தது. அவன் அதை உணர்ந்தான்—அவள் விரல்கள் மென்மையாக, சூடாக இருந்தன. அவள் கட்டைவிரல் அவன் கையின் மேல் மெதுவாக வட்டமிட்டது. அவன் உடல் நடுங்கியது.
“நீ என்னைப் பத்தி என்ன நினைக்கிற?” அவள் கேட்டாள், திடீரென்று.
அவன் தடுமாறினான். “நீங்க… ரொம்ப அழகா இருக்கீங்க. நான் பார்த்த எல்லா பெண்களை விட… வித்தியாசமா இருக்கீங்க.”
அவள் சிரித்தாள்—ஒரு மென்மையான, அர்த்தமுள்ள சிரிப்பு. “நீ என்னைப் பாராட்டுற,” அவள் சொன்னாள். “அது எனக்கு பிடிக்கும். ஆனா நான் உன்னைப் பத்தி என்ன நினைக்கிறேன்னு தெரியணுமா?”
“சொல்லுங்க.”
“நீ ஒரு அழகான, இளமையான, கனிவான ஆண்,” அவள் சொன்னாள், அவன் கண்களைப் பார்த்து. “உனக்கு இன்னும் நிறைய அனுபவங்கள் வரப்போகுது. நான் உனக்கு சிலவற்றை கத்துத்தர முடியும்.”
அவன் விழுங்கினான். அவள் கை அவன் கையில் இருந்து நழுவியது. அவள் எழுந்து, சமையலறைக்குச் சென்றாள். அவன் அவள் போவதைப் பார்த்தான். அவள் இடுப்பு அசைவுகள் அவன் கண்களைக் கவர்ந்தன. அவன் தலையை அசைத்து, அந்த எண்ணங்களை விரட்ட முயன்றான். ஆனால் அவை திரும்பத் திரும்ப வந்தன.
இரவு ஆனது. அர்ஜுன் தன் அறையில் படுத்திருந்தான். அவனால் தூங்க முடியவில்லை. அவள் முகம், அவள் குரல், அவள் தொடுகை—எல்லாம் அவன் மனதில் சுற்றிக் கொண்டிருந்தது. அவன் எழுந்து, பால்கனிக்குச் சென்றான். நிலவு வெளிச்சத்தில் தோட்டம் அழகாக இருந்தது. அவன் அங்கே நின்று, நிலவைப் பார்த்தான்.
“தூக்கம் வரலையா?”
அவள் குரல் அவனைத் திடுக்கிடச் செய்தது. அவன் திரும்பினான். மீரா அவன் பின்னால் நின்றிருந்தாள். அவள் அணிந்திருந்தது ஒரு மெல்லிய நைட் கவுன்—அவள் தோள்கள் தெரிந்தன. அவள் கூந்தல் தளர்வாக இருந்தது. அவள் முகத்தில் ஒரு மென்மையான புன்னகை.
“இல்லை… தூக்கம் வரல,” அவன் சொன்னான்.
“எனக்கும் தூக்கம் வரல,” அவள் சொன்னாள், அவன் அருகில் வந்து. “நிலா ரொம்ப அழகா இருக்கு. இல்லையா?”
“ஆமாம்.”
அவர்கள் சிறிது நேரம் அமைதியாக நின்றனர். நிலவு வெளிச்சத்தில் அவள் முகம் ஒளிர்ந்தது. அவன் அவளைப் பார்த்தான். அவள் கண்கள் நிலவைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன.
“நீ என்ன நினைக்கிற?” அவள் கேட்டாள், அவனைப் பார்த்து.
“ஒண்ணும் இல்லை… நிலா ரொம்ப அழகா இருக்கு.”
“அழகான விஷயங்களைப் பார்க்கும்போது, நாம் யோசிக்கிறோம்,” அவள் சொன்னாள். “நீ என்ன யோசிக்கிற?”
அவன் தயங்கினான். “நீங்க… ரொம்ப அழகா இருக்கீங்க. நிலாவை விட.”
அவள் சிரித்தாள்—ஒரு மென்மையான, இனிமையான சிரிப்பு. “நீ என்னை ரொம்ப பாராட்டுற,” அவள் சொன்னாள். “அது எனக்கு பிடிக்கும். ஆனா நீ என்னைப் பத்தி யோசிக்கிறது எனக்கு பிடிக்கல.”
“ஏன்?”
“நான் ஒரு திருமணமான பெண்,” அவள் சொன்னாள், அவன் கண்களைப் பார்த்து. “நான் உன்னை விட வயதானவள். நீ என்னைப் பத்தி யோசிச்சா, அது தப்பா போகும்.”
“ஆனா நீங்க… தனியா இருக்கீங்க,” அவன் சொன்னான். “உங்க கணவர் உங்களைப் பார்க்க வர்றது ரொம்ப குறைவு. நீங்க சந்தோஷமா இல்லைன்னு எனக்கு தெரியும்.”
அவள் முகம் மாறியது. அவள் கண்களில் ஒரு சோகம் தோன்றியது. அவள் தலையைத் தாழ்த்தினாள்.
“நீ ரொம்ப கவனிக்கிற,” அவள் மெதுவாகச் சொன்னாள். “அது எனக்கு பிடிக்கும். ஆனா சில விஷயங்கள்… சொல்ல முடியாது.”
அவன் அவளை நெருங்கினான். அவன் கை அவள் தோளை மெதுவாகத் தொட்டது. அவள் உடல் நடுங்கியது.
“நீங்க என்கிட்டே சொல்லலாம்,” அவன் சொன்னான். “நான் கேட்பேன்.”
அவள் தலை உயர்த்தி, அவன் கண்களைப் பார்த்தாள். அவள் கண்களில் நீர் திரண்டது. ஆனால் அவள் சிரிக்க முயன்றாள்.
“நீ ஒரு நல்ல பையன்,” அவள் சொன்னாள். “ரொம்ப நல்ல பையன். ஆனா நான்… நான் உன்னை கெடுக்க விரும்பல.”
“நீங்க என்னை கெடுக்க மாட்டீங்க,” அவன் சொன்னான். “நீங்க எனக்கு… ஒரு நல்ல நண்பராக இருக்க முடியும்.”
அவள் அவன் கன்னத்தை மெதுவாகத் தடவினாள். அவள் தொடுகை அவன் உடம்பில் ஒரு நடுக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.
“நண்பர்களா?” அவள் கிசுகிசுத்தாள். “சரி. நண்பர்களா இருக்கலாம். ஆனா… நான் உனக்கு ஒரு எச்சரிக்கை சொல்லணும்.”
“என்ன?”
“என்னை நெருங்காத,” அவள் சொன்னாள், அவன் கண்களைப் பார்த்து. “நான் உன்னை என்ன செய்வேன்னு எனக்கே தெரியாது.”
அவள் திரும்பி, உள்ளே சென்றாள். அவன் அங்கேயே நின்று, அவள் போவதைப் பார்த்தான். அவள் வார்த்தைகள் அவன் மனதில் எதிரொலித்தன. “நான் உன்னை என்ன செய்வேன்னு எனக்கே தெரியாது.” அது ஒரு எச்சரிக்கையா? அல்லது ஒரு அழைப்பா?
அடுத்த சில நாட்களில், அவர்களுக்கு இடையே ஒரு பதற்றம் உருவானது. அவள் அவனைப் பார்க்கும் விதம், அவள் அவனிடம் பேசும் விதம், அவள் அவனைத் தொடும் விதம்—எல்லாம் மாறியது. அவள் அவனைச் சுற்றி இருந்தாள். அவள் அவனுக்காக சிறப்பு உணவுகள் செய்தாள். அவள் அவனுடன் தோட்டத்தில் நடந்தாள். அவள் அவனுடன் புத்தகங்களைப் பற்றி பேசினாள்.
ஒரு நாள் மாலை, அவர்கள் தோட்டத்தில் அமர்ந்திருந்தனர். மீரா ஒரு புத்தகத்தைப் படித்துக் கொண்டிருந்தாள். அர்ஜுன் அவள் பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்தான். அவன் அவளைப் பார்த்தான்—அவள் முகம், அவள் கழுத்து, அவள் தோள்கள். அவள் அணிந்திருந்தது ஒரு மெல்லிய உடை. அவள் கழுத்தில் ஒரு சிறிய வியர்வைத் துளி இருந்தது. அவன் அதைப் பார்க்க முடிந்தது.
“என்ன படிக்கிற?” அவன் கேட்டான்.
“ஒரு காதல் கதை,” அவள் சொன்னாள், அவனைப் பார்த்து. “உனக்கு படிக்கணுமா?”
“சொல்லுங்க.”
அவள் படிக்க ஆரம்பித்தாள். அவள் குரல் மென்மையாக, இனிமையாக இருந்தது. அவள் படிக்கும் போது, அவன் அவள் உதடுகளைப் பார்த்தான். அவள் உதடுகள் அசைந்த விதம் அவனைக் கவர்ந்தது. அவன் அவள் குரலைக் கேட்டு, அவள் முகத்தைப் பார்த்தான்.
“நீ என்னைப் பார்க்கிற,” அவள் சொன்னாள், புத்தகத்தை மூடி. “நான் படிக்கும்போது, நீ என்னைப் பார்க்கிற.”
அவன் விழுங்கினான். “மன்னிக்கவும்… நான்…”
“மன்னிக்க வேண்டாம்,” அவள் சொன்னாள், அவன் கண்களைப் பார்த்து. “நான் உன்னைப் பார்க்கும்போது, நீ என்னைப் பார்க்கலாம். அது இயற்கை.”
அவள் அவன் கையைப் பிடித்து, மெதுவாக அழுத்தினாள். அவள் விரல்கள் அவன் விரல்களுக்கு இடையில் பின்னின. அவன் உடல் நடுங்கியது.
“நீ ரொம்ப இளமையா இருக்க,” அவள் சொன்னாள். “உன் உடம்பு ரொம்ப சூடா இருக்கு. உன் இதயம் ரொம்ப வேகமா அடிக்கிறது.”
“உங்களால,” அவன் மூச்சிரைத்தான்.
“என்னால?” அவள் சிரித்தாள். “நான் உனக்கு என்ன செய்தேன்?”
“நீங்க… என்னைப் பார்க்கிற விதம்,” அவன் சொன்னான். “நீங்க என்னைத் தொடுற விதம். நீங்க என்கிட்டே பேசுற விதம். எல்லாம்.”
அவள் அவன் முகத்தை மெதுவாகத் தடவினாள். அவள் கை அவன் கன்னத்தில் ஓடியது. அவன் கண்களை மூடினான். அவள் தொடுகை அவன் உடம்பில் ஒரு தீயைப் பற்றவைத்தது.
“நீ ஒரு அழகான பையன்,” அவள் கிசுகிசுத்தாள். “ரொம்ப அழகான பையன். நான் உன்னை ரசிக்கிறேன்.”
அவள் கை அவன் கழுத்தில் இறங்கியது. அவள் விரல்கள் அவன் தோளில் ஓடின. அவன் உடல் நடுங்கியது.
“நீங்க… என்னைத் தொடுறீங்க,” அவன் மூச்சிரைத்தான்.
“தொடக்கூடாதா?” அவள் கேட்டாள், அவன் காதில் மெதுவாக.
“தொடலாம்… ஆனா…”
“ஆனா என்ன?”
“நான்… என்ன செய்வேன்னு எனக்கே தெரியல,” அவன் சொன்னான்.
அவள் சிரித்தாள்—ஒரு மென்மையான, அர்த்தமுள்ள சிரிப்பு. “நீ எதுவும் செய்ய வேண்டாம்,” அவள் சொன்னாள். “நான் சொல்லும் வரை. நான் உன்னை வழிநடத்துவேன்.”
அவள் கை அவன் தோளில் இருந்து நழுவியது. அவள் எழுந்து, உள்ளே சென்றாள். அவன் அங்கேயே அமர்ந்து, அவள் போவதைப் பார்த்தான். அவன் இதயம் வேகமாக அடித்துக்கொண்டது. அவன் கைகள் நடுங்கின. அவன் என்ன நடக்கிறது என்று புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. ஆனால் ஒன்று தெளிவாக இருந்தது—அவள் அவனை தன் வலையில் மெதுவாக இழுத்துக் கொண்டிருந்தாள்.
ஒரு இரவு, பலத்த மழை பெய்தது. மின்னல், இடி, காற்று. அர்ஜுன் தன் அறையில் படுத்திருந்தான். அவனால் தூங்க முடியவில்லை. மழை சத்தம் அவனை அமைதியற்றதாக்கியது. அவன் எழுந்து, ஜன்னல் அருகே சென்றான். மழை தோட்டத்தில் பெய்து கொண்டிருந்தது. நிலவு மறைந்திருந்தது. இருள் சூழ்ந்திருந்தது.
“தூக்கம் வரலையா?”
அவள் குரல். அவன் திரும்பினான். மீரா கதவருகே நின்றிருந்தாள். அவள் அணிந்திருந்தது ஒரு மெல்லிய நைட் கவுன்—அவள் உடல் ஈரமாக இருந்தது. அவள் கூந்தல் ஈரமாக, அவள் முகத்தில் ஒட்டிக் கொண்டிருந்தது.
“மழை ரொம்ப பலமா இருக்கு,” அவள் சொன்னாள். “எனக்கு பயமா இருக்கு. நான் உன் அறையில் இருக்கலாமா?”
அவன் விழுங்கினான். “சரி… வாங்க.”
அவள் உள்ளே வந்து, அவன் படுக்கையின் ஓரத்தில் அமர்ந்தாள். அவள் உடல் நடுங்கியது. அவன் அவள் அருகில் அமர்ந்தான்.
“நீங்க ஈரமா இருக்கீங்க,” அவன் சொன்னாள். “குளிர்ச்சியா இருக்குமா?”
“கொஞ்சம்,” அவள் சொன்னாள், அவனைப் பார்த்து. “நீ என்னைக் கட்டிப்பிடிக்க முடியுமா? எனக்கு கொஞ்சம் சூடு வேண்டும்.”
அவன் தயங்கினான். பின், அவளை மெதுவாக அணைத்தான். அவள் உடல் அவன் மார்பில் சாய்ந்தது. அவள் தலை அவன் தோளில். அவன் அவள் ஈரமான கூந்தலின் வாசனையை உணர்ந்தான். அவள் உடலின் வெப்பம் அவனுக்குள் பரவியது.
“ம்ம்ம்… நீ ரொம்ப சூடா இருக்க,” அவள் கிசுகிசுத்தாள். “உன் உடம்பு எனக்கு ரொம்ப நல்லா இருக்கு.”
அவன் கைகள் அவள் முதுகில் இருந்தன. அவன் அவள் முதுகின் வளைவை உணர்ந்தான். அவள் மெல்லிய நைட் கவுனுக்குள் அவள் உடல் சூடாக இருந்தது.
“நீங்க… என்னை இப்படி அணைச்சா… என்னால் கட்டுப்படுத்த முடியாது,” அவன் மூச்சிரைத்தான்.
“கட்டுப்படுத்த வேண்டாம்,” அவள் சொன்னாள், அவன் காதில் மெதுவாக. “உன் உணர்வுகளை விடு. நான் உன்னை வழிநடத்துவேன்.”
அவள் தலை உயர்த்தி, அவன் கண்களைப் பார்த்தாள். அவள் கண்களில் ஒரு பசி, ஒரு ஆசை. அவள் முகம் அவன் முகத்துக்கு மிக அருகில்.
“நீ என்னை முத்தமிடணும்னு நினைக்கிற?” அவள் கேட்டாள்.
அவன் விழுங்கினான். “ஆமாம்.”
“அப்போ செய்,” அவள் கிசுகிசுத்தாள். “மெதுவா. அவசரப்படாம.”
அவன் அவள் உதடுகளை நோக்கி சாய்ந்தான். அவன் உதடுகள் அவள் உதடுகளைத் தொட்ட போது, அது ஒரு மென்மையான, சூடான தொடுகை. அவள் அதை ஏற்றுக்கொண்டாள். அவள் கைகள் அவன் தலைமுடியில் பின்னி, அவனை இன்னும் நெருக்கமாக இழுத்தாள். அவன் உடல் எரிந்தது.
“ம்ம்ம்… அப்படித்தான்,” அவள் முத்தத்திற்கு இடையே முணுமுணுத்தாள். “நீ நல்லா கத்துக்கிற.”
அவன் அவளை இன்னும் இறுக்கமாக அணைத்தான். அவள் உடல் அவன் மார்பில் அழுந்தியது. அவன் அவள் மார்பின் மென்மையை உணர்ந்தான். அவன் கை அவள் முதுகில் இருந்து அவள் இடுப்புக்கு நகர்ந்தது.
“மெதுவா,” அவள் மூச்சிரைத்தாள், அவனை மெதுவாகத் தள்ளி. “நாம் இன்னும் அங்கே போக வேண்டாம். இப்போ இது போதும்.”
அவன் மூச்சு வாங்கி, அவளைப் பார்த்தான். அவள் முகத்தில் ஒரு புன்னகை.
“நீ ஒரு நல்ல பையன்,” அவள் சொன்னாள். “நான் சொல்லும் வரை காத்திரு. அப்போது நான் உனக்கு எல்லாம் தருவேன்.”
அவள் எழுந்து, கதவருகே சென்றாள். அவள் திரும்பி, அவனைப் பார்த்து சிரித்தாள்.
“நல்ல இரவு,” அவள் சொன்னாள். “நாளைக்கு நாம் தொடருவோம்.”
அவள் கதவை மூடிச் சென்றாள். அவன் படுக்கையில் சாய்ந்து, ஆழ்ந்த மூச்சு விட்டான். அவன் உடல் நடுங்கியது. அவன் உதடுகளில் அவள் முத்தத்தின் சுவை இருந்தது. அவன் மனதில் அவள் வார்த்தைகள் எதிரொலித்தன. “நான் உனக்கு எல்லாம் தருவேன்.”
அவன் கண்களை மூடினான். அவள் முகம் அவன் மனதில் நின்றது. அவன் உடல் சூடாக இருந்தது. அவன் அவளுக்காக காத்திருக்க முடிவு செய்தான். அவள் சொல்லும் வரை.
அர்ஜுன் அன்று இரவு சரியாகத் தூங்கவில்லை. அவள் முத்தம், அவள் தொடுகை, அவள் வார்த்தைகள்—எல்லாம் அவன் மனதில் சுற்றிக் கொண்டிருந்தது. விடிந்ததும், அவன் எழுந்து குளித்து, கீழே இறங்கினான். மீரா சமையலறையில் இருந்தாள். அவள் அணிந்திருந்தது ஒரு மெல்லிய பருத்தி உடை—அவள் தோள்கள் தெரிந்தன. அவள் கூந்தல் தளர்வாகக் கட்டப்பட்டிருந்தது. அவள் திரும்பி, அவனைப் பார்த்து சிரித்தாள்.
“காலை வணக்கம்,” அவள் சொன்னாள், குரல் இனிமையாக. “நன்றாகத் தூங்கினியா?”
அவன் தயங்கினான். “கொஞ்சம்… இல்லை.”
“ஏன்?” அவள் கேட்டாள், அவன் அருகில் வந்து. “ஏதாவது பிரச்சனையா?”
அவள் அவன் முகத்தைப் பார்த்தாள். அவள் கண்களில் ஒரு குறும்பு இருந்தது. அவள் நன்றாகவே தெரிந்து வைத்திருந்தாள்—அவன் ஏன் தூங்கவில்லை என்று.
“இல்லை… ஒண்ணும் இல்லை,” அவன் சொன்னான், தலையைத் தாழ்த்தி.
“பொய்,” அவள் சொன்னாள், அவன் கன்னத்தை மெதுவாகத் தொட்டு. “நீ என்னைப் பத்தி யோசிச்சுகிட்டு இருந்த. இல்லையா?”
அவன் விழுங்கினான். அவளால் அவனைப் படிக்க முடிந்தது. அவள் அவன் மனதைப் படிக்க முடிந்தது.
“நான்… உங்களைப் பத்தி யோசிக்காம இருக்க முடியல,” அவன் ஒப்புக்கொண்டான்.
அவள் சிரித்தாள்—ஒரு மென்மையான, திருப்தியான சிரிப்பு. “நல்லது,” அவள் சொன்னாள். “நீ என்னைப் பத்தி யோசிக்கிறது எனக்கு பிடிக்கும். ஆனா இப்போ சாப்பிடு. நான் உனக்காக சிறப்பு காலை உணவு செய்திருக்கேன்.”
அவள் அவனை சாப்பாட்டு மேசையில் அமரச் சொன்னாள். அவள் அவன் முன் ஒரு தட்டை வைத்தாள்—இட்லி, தோசை, சட்னி, சாம்பார். அவள் அவன் எதிரே அமர்ந்து, அவனைப் பார்த்து சிரித்தாள்.
“சாப்பிடு,” அவள் சொன்னாள். “பசியோட இருக்க.”
அவன் சாப்பிட ஆரம்பித்தான். அவள் அவனைப் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தாள். அவள் பார்வை அவனை அசௌகரியப்படுத்தியது. ஆனால் அது ஒரு நல்ல அசௌகரியம்.
“நேத்து இரவு… என்னோட நடந்ததைப் பத்தி வருத்தப்படுறியா?” அவள் திடீரென்று கேட்டாள்.
அவன் தடுமாறினான். “இல்லை… நான் வருத்தப்படல.”
“உண்மையா?”
“உண்மையா,” அவன் சொன்னான், அவள் கண்களைப் பார்த்து. “நான்… அதை மறக்க முடியல. நீங்க என்னை முத்தமிட்டது… எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருந்தது.”
அவள் முகத்தில் ஒரு புன்னகை பரவியது. “நல்லது,” அவள் சொன்னாள். “நானும் அதை மறக்கல. ஆனா நாம் அதைப் பத்தி யாருக்கும் சொல்லக்கூடாது. புரிஞ்சுதா?”
“புரிஞ்சுது.”
“நல்ல பையன்,” அவள் சொன்னாள், அவன் கையை மெதுவாகத் தொட்டு. “நீ எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருக்க. நான் உன்னை கவனிச்சுக்கிறேன்.”
அவள் கை அவன் கையில் இருந்து நழுவியது. அவள் எழுந்து, சமையலறைக்குச் சென்றாள். அவன் அவள் போவதைப் பார்த்தான். அவள் இடுப்பு அசைவுகள் அவன் கண்களைக் கவர்ந்தன. அவன் ஆழ்ந்த மூச்சு விட்டு, சாப்பிடத் தொடர்ந்தான்.
பிற்பகல் நேரம். மீரா வீட்டின் வரவேற்பறையில் அமர்ந்திருந்தாள். அவள் கையில் ஒரு புத்தகம். அர்ஜுன் அவள் அருகில் அமர்ந்திருந்தான். அவர்களுக்கு இடையே ஒரு அமைதி இருந்தது. ஆனால் அது ஒரு சங்கடமான அமைதி அல்ல—அது ஒரு நெருக்கமான அமைதி.
“நீ என்ன படிக்கிற?” அவள் கேட்டாள், புத்தகத்தை மூடி.
“ஒரு கவிதை புத்தகம்,” அவன் சொன்னான். “ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு.”
“என்ன கவிதை?” அவள் கேட்டாள், அவன் அருகில் நெருக்கமாக அமர்ந்து.
“காதல் பத்தி,” அவன் சொன்னான். “ஒரு கவிதை இருக்கு… அது ஒரு பெண்ணைப் பத்தி சொல்லுது. அவள் கண்களில் ஒரு தீ இருக்கு. அவள் பார்வையில் ஒரு மாயம் இருக்கு. அவளைப் பார்க்கும்போதே, உலகம் மறந்து போகுது.”
அவள் சிரித்தாள். “அது யாரைப் பத்தி எழுதின கவிதை?”
அவன் தயங்கினான். பின், மெதுவாகச் சொன்னான், “உங்களைப் பத்தி.”
அவள் கண்கள் விரிந்தன. அவள் முகத்தில் ஒரு ஆச்சரியம், பின் ஒரு மென்மையான புன்னகை.
“நீ என்னைப் பத்தி கவிதை எழுதுற?” அவள் கேட்டாள்.
“இல்லை… நான் படிச்ச கவிதை உங்களை நினைவூட்டுச்சு,” அவன் சொன்னான். “நான் உங்களைப் பார்க்கும்போது, அந்த கவிதை எனக்கு ஞாபகம் வருது.”
அவள் அவன் அருகில் இன்னும் நெருக்கமாக அமர்ந்தாள். அவள் தொடை அவன் தொடையில் பட்டது. அவன் உடல் நடுங்கியது.
“அந்த கவிதையை எனக்கு சொல்லு,” அவள் கிசுகிசுத்தாள்.
அவன் தயங்கினான். பின், மெதுவாக சொல்ல ஆரம்பித்தான்:
“அவள் கண்களில் ஒரு தீ இருக்கு, அவள் பார்வையில் ஒரு மாயம், அவளைப் பார்க்கும்போதே, உலகம் மறந்து போகுது. அவள் குரல் ஒரு இசை, அவள் தொடுகை ஒரு மின்னல், அவள் இருப்பு ஒரு வரம், அவள் இல்லாமல் வாழ்க்கை இல்லை.”
அவன் முடித்ததும், அவள் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தாள். அவள் கண்களில் ஒரு பளபளப்பு இருந்தது.
“அது ரொம்ப அழகா இருக்கு,” அவள் மெதுவாகச் சொன்னாள். “நீ அதை எனக்காக சொன்னது… எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு.”
அவள் அவன் கையைப் பிடித்து, மெதுவாக அழுத்தினாள். அவள் விரல்கள் அவன் விரல்களுக்கு இடையில் பின்னின. அவன் உடல் சூடானது.
“நீ ஒரு கவிஞன்,” அவள் சொன்னாள். “உன் வார்த்தைகள் என்னைத் தொடுகிறது. உன் உணர்வுகள் என்னை உருக்குகிறது.”
அவள் அவன் முகத்தை மெதுவாகத் தடவினாள். அவள் கை அவன் கன்னத்தில் ஓடியது. அவன் கண்களை மூடினான். அவள் தொடுகை அவன் உடம்பில் ஒரு தீயைப் பற்றவைத்தது.
“நீங்க… என்னை என்ன செய்ய போறீங்க?” அவன் மூச்சிரைத்தான்.
அவள் சிரித்தாள்—ஒரு மர்மமான புன்னகை. “நான் உன்னை என்ன செய்யப் போறேன்னு தெரியணுமா?”
“ஆமாம்.”
“காத்திரு,” அவள் கிசுகிசுத்தாள். “நான் உனக்கு எல்லாம் காட்டுவேன். ஆனா என் நேரத்துல.”
அவள் கை அவன் கன்னத்தில் இருந்து நழுவியது. அவள் எழுந்து, ஜன்னல் அருகே சென்றாள். அவள் வெளியே பார்த்தாள். அவன் அவள் பின்னால் நின்று, அவளைப் பார்த்தான். அவள் உடலின் வளைவுகள் அவன் கண்களைக் கவர்ந்தன. அவன் அவளை அணுக விரும்பினான். ஆனால் அவன் காத்திருக்க வேண்டும். அவள் சொல்லும் வரை.
இரவு ஆனது. அர்ஜுன் தன் அறையில் படுத்திருந்தான். அவனால் தூங்க முடியவில்லை. அவள் முகம், அவள் குரல், அவள் தொடுகை—எல்லாம் அவன் மனதில் சுற்றிக் கொண்டிருந்தது. அவன் எழுந்து, ஜன்னல் அருகே சென்றான். நிலவு வெளிச்சத்தில் தோட்டம் அழகாக இருந்தது.
திடீரென்று, அவன் கதவு தட்டப்பட்டது. அவன் திரும்பினான். மீரா கதவருகே நின்றிருந்தாள். அவள் அணிந்திருந்தது ஒரு மெல்லிய பட்டு நைட் கவுன்—அவள் தோள்கள் தெரிந்தன. அவள் கூந்தல் தளர்வாக இருந்தது. அவள் முகத்தில் ஒரு மென்மையான புன்னகை.
“தூக்கம் வரலையா?” அவள் கேட்டாள்.
“இல்லை,” அவன் சொன்னான், குரல் தடுமாறி.
“எனக்கும் தூக்கம் வரல,” அவள் சொன்னாள், அவன் அறைக்குள் வந்து. “நான் உன்னோட கொஞ்ச நேரம் இருக்கலாமா?”
அவன் விழுங்கினான். “சரி… வாங்க.”
அவள் அவன் படுக்கையின் ஓரத்தில் அமர்ந்தாள். அவன் அவள் அருகில் அமர்ந்தான். அவர்களுக்கு இடையே ஒரு அமைதி இருந்தது. ஆனால் அது ஒரு நெருக்கமான அமைதி.
“நீ என்ன யோசிக்கிற?” அவள் கேட்டாள்.
“உங்களைப் பத்தி,” அவன் சொன்னான், உண்மையாக.
“என்னைப் பத்தி என்ன?” அவள் கேட்டாள், அவனை நெருங்கி.
“நீங்க… ஏன் என்னை இப்படி கவனிக்கிறீங்க?” அவன் கேட்டான். “நான் உங்களுக்கு என்ன ஆனேன்?”
அவள் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தாள். பின், மெதுவாகச் சொன்னாள், “நீ எனக்கு ஒரு புதிய உணர்வைத் தர்ற,” அவள் சொன்னாள். “நான் நிறைய வருடங்களா தனிமையா இருக்கேன். என் கணவர் என்னைப் பத்தி கவலைப்படுறதில்லை. நான் ஒரு அலங்காரப் பொருளா மட்டும் இருக்கேன். ஆனா நீ… நீ என்னை ஒரு பெண்ணா பார்க்கிற. நீ என்னை மதிக்கிற. நீ என்னை ரசிக்கிற. அது எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு.”
அவள் கண்களில் நீர் திரண்டது. அவன் அவள் கையைப் பிடித்து, மெதுவாக அழுத்தினான்.
“நீங்க தனிமையா இருக்க வேண்டாம்,” அவன் சொன்னான். “நான் உங்களோட இருக்கேன். நீங்க விரும்பினா… நான் உங்களுக்கு எல்லாமா இருக்க முடியும்.”
அவள் அவன் கண்களைப் பார்த்தாள். அவள் கண்களில் ஒரு ஆழமான உணர்வு இருந்தது.
“நீ எனக்கு எல்லாமா இருக்க முடியுமா?” அவள் கிசுகிசுத்தாள்.
“முடியும்,” அவன் சொன்னான். “நீங்க சொன்னா… நான் உங்களுக்காக எதுவும் செய்வேன்.”
அவள் அவன் முகத்தை மெதுவாகத் தடவினாள். அவள் கை அவன் கன்னத்தில் ஓடியது. அவன் கண்களை மூடினான். அவள் தொடுகை அவன் உடம்பில் ஒரு தீயைப் பற்றவைத்தது.
“நீ ஒரு நல்ல பையன்,” அவள் கிசுகிசுத்தாள். “ரொம்ப நல்ல பையன். நான் உன்னை கெடுக்க விரும்பல. ஆனா… என்னால் உன்னை விட்டுட்டு இருக்க முடியல.”
அவள் அவனை மெதுவாக அணைத்தாள். அவள் தலை அவன் தோளில். அவன் அவளை இறுக்கமாக அணைத்தான். அவள் உடலின் வெப்பம் அவனுக்குள் பரவியது.
“நான் உங்களுக்காக இங்கே இருக்கேன்,” அவன் சொன்னான். “நீங்க சொல்லும் வரை.”
அவள் தலை உயர்த்தி, அவன் கண்களைப் பார்த்தாள். அவள் முகம் அவன் முகத்துக்கு மிக அருகில்.
“நான் உனக்கு ஒரு வாக்குறுதி தர்றேன்,” அவள் சொன்னாள். “நான் உனக்கு எல்லாம் தருவேன். ஆனா நீ எனக்காக காத்திருக்கணும். நான் சொல்லும் வரை.”
“நான் காத்திருப்பேன்,” அவன் சொன்னான்.
அவள் அவன் உதடுகளை மெதுவாக முத்தமிட்டாள். ஒரு மென்மையான, சூடான முத்தம். அவன் உடல் நடுங்கியது. அவள் முத்தம் முடிந்ததும், அவள் எழுந்து, கதவருகே சென்றாள்.
“நல்ல இரவு,” அவள் சொன்னாள், திரும்பி. “நாளைக்கு நாம் தொடருவோம்.”
அவள் கதவை மூடிச் சென்றாள். அவன் படுக்கையில் சாய்ந்து, ஆழ்ந்த மூச்சு விட்டான். அவன் உதடுகளில் அவள் முத்தத்தின் சுவை இருந்தது. அவன் மனதில் அவள் வார்த்தைகள் எதிரொலித்தன. “நான் உனக்கு எல்லாம் தருவேன்.”
அவன் கண்களை மூடினான். அவள் முகம் அவன் மனதில் நின்றது. அவன் உடல் சூடாக இருந்தது. அவன் அவளுக்காக காத்திருக்க முடிவு செய்தான். அவள் சொல்லும் வரை.
அடுத்த நாள் மாலை. மீரா அர்ஜுனை தோட்டத்திற்கு அழைத்துச் சென்றாள். அவர்கள் ஒரு மரத்தின் கீழ் அமர்ந்திருந்தனர். மாலை நேரம். சூரியன் மறையும் அழகைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.
“நாளைக்கு நான் ஒரு விருந்துக்கு போகணும்,” அவள் சொன்னாள். “நீ என்னோட வர்றியா?”
“நானா?” அவன் ஆச்சரியத்துடன் கேட்டான். “உங்களோட?”
“ஆமாம்,” அவள் சொன்னாள், அவன் கையைப் பிடித்து. “நீ எனக்கு ஒரு துணையா இருக்கணும். என்னோட வர்றியா?”
“நான்… உங்களோட வர்றேன்,” அவன் சொன்னான்.
“நல்லது,” அவள் சொன்னாள், அவன் கன்னத்தை மெதுவாகத் தொட்டு. “நான் உனக்காக ஒரு உடை வாங்கியிருக்கேன். நீ அதை அணியணும்.”
“என்ன உடை?”
“ஒரு கருப்பு சூட்,” அவள் சொன்னாள். “நீ அதை அணிந்தா ரொம்ப அழகா இருப்ப. நான் உன்னைப் பார்த்து ரசிக்கிறேன்.”
அவள் கண்களில் ஒரு குறும்பு இருந்தது. அவன் உடல் சூடானது.
“நீங்க எனக்காக உடை வாங்கினீங்க?” அவன் கேட்டான்.
“ஆமாம்,” அவள் சொன்னாள். “நான் உனக்காக நிறைய செய்ய முடியும். நீ எனக்காக காத்திருந்தா.”
அவள் அவன் கையைப் பிடித்து, மெதுவாக அழுத்தினாள். அவள் விரல்கள் அவன் விரல்களுக்கு இடையில் பின்னின. அவன் உடல் நடுங்கியது.
“நீங்க… என்னை என்ன செய்ய போறீங்க?” அவன் மூச்சிரைத்தான்.
அவள் சிரித்தாள்—ஒரு மர்மமான புன்னகை. “நான் உன்னை ஒரு மனிதனா மாத்தப் போறேன்,” அவள் சொன்னாள். “நான் உனக்கு காமத்தை கத்துத்தருவேன். நான் உன்னை என் வசப்படுத்துவேன். நீ எனக்கு அடங்கணும்.”
அவன் விழுங்கினான். அவள் வார்த்தைகள் அவன் உடம்பில் ஒரு தீயைப் பற்றவைத்தன.
“நீங்க… என்னை வசப்படுத்தணுமா?” அவன் கேட்டான்.
“ஆமாம்,” அவள் சொன்னாள், அவன் காதில் மெதுவாக. “நான் உன்னை என் வசப்படுத்துவேன். நீ எனக்கு அடங்குவ. நான் சொல்லும் போது மட்டும் நீ செய்வ. நான் சொல்லும் வரை நீ காத்திருப்ப. புரிஞ்சுதா?”
“புரிஞ்சுது,” அவன் மூச்சிரைத்தான்.
“நல்ல பையன்,” அவள் சொன்னாள், அவன் நெற்றியில் ஒரு முத்தம் கொடுத்து. “நாளைக்கு நாம் விருந்துக்கு போவோம். அங்கே நான் உன்னை எப்படி நடத்தணும்னு காட்டுவேன். நீ என்னோட இருந்து, என்னைப் பார்த்து கத்துக்க.”
அவள் எழுந்து, உள்ளே சென்றாள். அவன் அங்கேயே அமர்ந்து, அவள் போவதைப் பார்த்தான். அவன் இதயம் வேகமாக அடித்துக்கொண்டது. அவன் கைகள் நடுங்கின. அவன் என்ன நடக்கப் போகிறது என்று புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. ஆனால் ஒன்று தெளிவாக இருந்தது—அவள் அவனை தன் வலையில் முழுவதுமாக இழுத்துக் கொண்டிருந்தாள். அவன் அவளுக்காக காத்திருக்க முடிவு செய்தான். அவள் சொல்லும் வரை.
மறுநாள் மாலை. அர்ஜுன் கருப்பு சூட் அணிந்து, கண்ணாடி முன் நின்றான். அவன் தன்னைப் பார்த்தான்—அவன் அழகாக இருந்தான். அவன் கூந்தல் சுத்தமாக இருந்தது. அவன் முகத்தில் ஒரு புத்துணர்ச்சி.
“நீ ரொம்ப அழகா இருக்க,” மீரா குரல் கேட்டது.
அவன் திரும்பினான். மீரா கதவருகே நின்றிருந்தாள். அவள் அணிந்திருந்தது ஒரு அழகான பட்டு புடவை—நீல நிறம். அவள் கழுத்தில் ஒரு வைர மாலை. அவள் காதுகளில் வைரக் கடுக்கைகள். அவள் முகம் ஒளிர்ந்தது. அவள் ஒரு ராணியைப் போல இருந்தாள்.
“நீங்க… ரொம்ப அழகா இருக்கீங்க,” அவன் சொன்னான், மூச்சு வாங்கி.
அவள் சிரித்தாள்—ஒரு திருப்தியான புன்னகை. “நன்றி,” அவள் சொன்னாள். “நீயும் ரொம்ப அழகா இருக்க. வா, போகலாம்.”
அவள் அவன் கையைப் பிடித்து, வெளியே அழைத்துச் சென்றாள். அவள் கார் ஓட்டினாள். அவன் அவள் பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்தான். அவள் அவன் கையைப் பிடித்து, மெதுவாக அழுத்தினாள்.
“நீ என்னோட இருக்கும்போது, நான் பத்திரமா இருக்கிறேன்,” அவள் சொன்னாள். “நீ எனக்கு ஒரு துணை. நான் உன்னை நம்புகிறேன்.”
கதை படிச்சிட்டு மறக்காம உங்களோட கருத்துக்களை சொல்லுங்க. இந்த கதையை மேலும் தொடர உங்களோட ஆதரவை தேடுகிறேன். உங்க விமர்சனங்களை குடுங்க gku050608 gmail மூலமாக. விரைவில் அடுத்த பாகத்தில் சந்திக்கலாம்