மதுரைப் பெண் மீனாவின் காம பசி
என் பெயர் கார்த்திக். சென்னையில் தனியாக வாழ்கிறேன். இரவுகளில் தமிழ் காமத்தளத்தில் கதைகள் எழுதுவேன்.
நான் எழுதிய கதைகளுக்கு நிறைய பேர் மெயில் பண்ணீங்க . நன்றி. என்னிடம் பேச விருப்பம் உள்ள பெண்கள், கணவன் மனைவி ஜோடிகள் இந்த karthickmassager27@gmail.com மெசேஜ் அல்லது வாட்ஸாப் பண்ணுங்க. கக்கோல்ட் ஜோடிகள், உங்க மனைவிக்கு நல்ல செக்ஸ் தர விரும்பும் கணவர்கள் மெசேஜ் பண்ணுங்க.
நான் இதுவரை 5 தம்பதிகளுடன் செய்து இருக்கிறேன். என் ஸ்டாமினா 3 மணி நேரத்துக்கு சந்தோசம் கொடுக்க முடியும். மைண்ட் கண்ட்ரோல் இருக்கு.
என் கதைகளைப் படித்துவிட்டு ஒரு மதுரைப் பெண் என்னிடம் பேசத் தொடங்கினாள். அவள் பெயர் மீனா. முப்பத்திரண்டு வயசு. திருமணம் ஆனது ஏழு வருஷம். ஒரு மகன் இருக்கிறான், பள்ளிக்குப் போகிற வயசு. வெளியிலிருந்து பார்த்தால் சாதாரண வீட்டுப் பெண். உள்ளே ஒரு பெரிய வெறுமை.
முதல் மெசேஜ் வந்தப்போ எனக்குத் தெரியாது இவ்வளவு தூரம் போகும்னு.
“உங்க கதையைப் படிச்சேன். நான் அழுதேன். அப்புறம் வெட்கம் வந்துச்சு. அப்புறம் தூக்கம் வரலை. நீங்க ஒருத்தர் மட்டும் தான் ஒரு பொண்ணு உள்ளே என்ன நினைக்கிறாள்னு எழுதியிருக்கீங்க.”
அவ்வளவுதான். பெயர் சொல்லல. ஊர் சொல்லல. படம் அனுப்பல. ஆனா அந்த வரிகள்ல ஒரு சோர்வு இருந்தது. நான் பதில் எழுதினேன்.
“நீங்க ஏன் அழுனீங்க?”
இரண்டு நாள் கழிச்சுதான் பதில் வந்தது.
“என் கணவன் என்னைத் தொடுறதே இல்ல. தொட்டாலும் முடிஞ்சுறும். நான் இருக்கிறேனா இல்லையான்னு அவருக்குத் தெரியல. நான் படுக்கையில படுத்திருக்கும்போது என் உடல் கேக்குது. நான் வெட்கப்படுறேன். ஆனா உடல் கேக்குது. உங்க கதையில அந்தப் பெண் சொன்ன வார்த்தை என் வாயில இருந்து வந்த மாதிரி இருந்துச்சு.”
அப்புறம்தான் அவள் மதுரையிலிருந்து எழுதுறதும், கல்யாணமானவள்னு சொன்னதும் தெரிஞ்சது. நான் முதல்ல நிறுத்தினேன்.
“நீங்க திருமணமானவங்க. நான் உங்களுக்குத் தப்பான வழியில போக வேண்டாம்.”
அவள் பதில்:
“தப்புன்னு தெரியும். ஆனா நான் இன்னும் உயிரோட இருக்கேன். என் உடம்பு இன்னும் உயிரோட இருக்கும். அதை யாரும் பார்க்கல. நீங்களும் பாக்க வேண்டாம். பேசுங்க. அவ்வளவுதான்.”
நான் பேசினேன். முதல் மாசம் வெறும் பேச்சு. அவள் வீட்டு வேலை, மகனைப் பள்ளிக்கு அனுப்புறது, மாமியார் பேச்சு, கணவன் வீட்டுக்கு வந்து சாப்பிட்டு TV பார்த்து தூங்குறது. இடையில சில வரிகள் மட்டும் உடைஞ்சு விழும்.
“நேத்து இரவு நான் குளிக்கும்போது என் மார்பை நானே தொட்டுப் பார்த்தேன். வெட்கம். ஆனா கண்ணீர் வந்துச்சு. யாரும் இந்த இடத்தை இவ்வளவு மெதுவா தொடல.”
நான் அவளைத் தீண்டல. ஆசை காட்டல. கேட்டேன்.
“நீ எப்படித் தொட விரும்புற?”
அவள் நெடுநாள் அமைதி. பிறகு:
“யாரும் அவசரப்படாம. என் மூச்சைக் கேட்டு. நான் நடுங்கும்போது நில்லுங்க. நான் கண்களை மூடும்போது என் கன்னத்துல மூச்சுவிடுங்க. அப்புறம்தான் என் உடல் திறக்கும். இப்ப என் உடல் பூட்டு போட்டுக்கிட்டு இருக்கு.”
அந்த வார்த்தை என்னை அமைதியா வைத்தது. அவள் உடல் ஒரு கதவு இல்ல. ஒரு வீடு. உள்ளே யாரும் வராத அறைகள்.
இரண்டாவது மாசம் அவள் கொஞ்சம் தைரியம் கொண்டாள். இரவு பதினொன்றுக்கு மெசேஜ் வரும். கணவன் தூங்கிவிட்ட பிறகு.
“கார்த்திக், நான் இப்ப படுக்கையில இருக்கேன். பக்கத்துல அவரு தூங்குறாரு. நான் உங்களோட பேசுறேன். தப்பு. தெரியும். ஆனா நான் பேசாட்டி நான் வெடிச்சேன் போயிடுவேன்.”
“என்ன ஆயிடுச்சு இன்னைக்கு?”
“இன்னைக்கு காலையில நான் சேலையைக் கட்டும்போது கண்ணாடியில என்னைப் பார்த்தேன். என் இடுப்பு இன்னும் இருக்கும். என் முலை இன்னும் கனமா இருக்கும். ஆனா யாரும் பாக்கல. நான் அழகா இருக்கேனான்னு கேக்க யாரும் இல்ல. நீங்க கேட்டீங்கன்னா நான் பொய் சொல்ல மாட்டேன். நான் தனிமையில அழகா இருக்கேன். அதுதான் வலி.”
நான் சொன்னேன்.
“நீ அழகா இருக்க. ஆனா அதை நான் சொல்றதுக்காக நீ ஆடை கழற்ற வேண்டாம். நீ சொன்னா மட்டும் சொல்லு.”
அவள் அன்று இரவு முதல் முறை ஒரு வரியை எளிதா எழுதினாள்.
“என் உள்ளாடை இப்ப ஈரமா இருக்கு. நீங்க தூரத்துல இருக்கீங்க. ஆனா என் உடல் உங்க கையை நினைச்சு நிற்குது. இது தப்புன்னு தெரியும். ஆனா சொல்லாட்டி நான் பொய்யனாயிடுவேன்.”
நான் அவளைத் தூண்டல. கேட்டேன்.
“எங்க ஈரமா இருக்கு?”
அவள் கொஞ்சம் நேரம் இல்லை. பிறகு எளிய தமிழில், வெட்கத்தோடு:
“கால்கள் நடுவுல. நான் காலை மூடிப் பிடிச்சுக்கிட்டு இருக்கேன். கையை விட பயமா இருக்கு. விட்டால் நான் சத்தம் போட்டுடுவேன். பக்கத்துல அவரு இருக்காரு.”
“சத்தம் போடாதே. மூச்சை மட்டும் விடு. கையை மெதுவா வை. நீ தொடு. நான் தொடல. நீ தான் உன் உடலை இப்ப பார்க்கணும்.”
அவள் அரை மணி நேரம் மெசேஜ் போடல. பிறகு ஒரு வரி.
“நான் அழுதேன். முடிஞ்சதும் நான் வெட்கப்பட்டேன். அப்புறம் எனக்கு நிம்மதி வந்துச்சு. பல வருஷத்துக்குப் பிறகு என் உடல் என்னோடே பேசிச்சு.”
அப்புறம் அவள் மாறினாள். பயம் குறைஞ்சது. ஆசை அதிகமாச்சு. ஆனா அவள் ஒரு நாளும் என்னை “வா”னு சொல்லல. நான் ஒரு நாளும் “வரட்டாமா”னு கேட்கல. அந்த இடைவெளிதான் நம்பிக்கை.
மூன்றாவது மாசம் ஒரு இரவு அவள் போனில் பேசினாள். குரல் கெட்டி. மதுரைத் தமிழ். கொஞ்சம் நடுக்கம்.
“கார்த்திக்… நான் உங்க முகத்தைப் பாக்கணும்னு ஆசை. படம் வேணாம். நேரில. நான் பயப்படுறேன். ஆனா இன்னும் ஒரு வருஷம் இப்படி இருந்தா நான் என்னையே வெறுச்சுடுவேன்.”
நான் அமைதியா இருந்தேன்.
“நீ நினைச்சுப்பாரு. நான் வந்தா உன் வாழ்க்கை மாறும். உன் மகன் இருக்கான். உன் வீடு இருக்கும்.”
“தெரியும். நான் உங்களை வீட்டுக்குக் கூப்பிடல. ஒரு நாள். ஒரு அறை. நான் உங்க முகத்தைப் பாக்கணும். நீங்க என் கண்ணைப் பாக்கணும். அப்புறம் நான் முடிவு பண்ணுவேன். தொடணுமா வேணாமான்னு என் உடல் தான் சொல்லும்.”
நான் போனேன்.
மதுரை. ஒரு சாதாரண லாட்ஜ் இல்ல. அவள் சொன்ன ஒரு அமைதியான விருந்தினர் இல்லம். மாலை நான்கு மணி. வெயில் இன்னும் இருக்கும். நான் வாசல்ல நின்னேன். அவள் வந்தாள்.
புடவை. மெல்லிய ஊதா. நெற்றியில் பொட்டு. கழுத்துல ஒரு சிறிய தாலி. கையில் மெட்டி. அவள் திருமணத்தின் அடையாளங்களைக் கழற்றல. அதை மறைக்கவும் இல்ல. அவள் அப்படியே நின்னாள்.
முதல் பார்வைல நான் அவளை “அழகானவள்”னு மட்டும் நினைக்கல. அவள் கண்கள் சோர்வா இருந்தது. ஆனா அந்தச் சோர்வுக்குள்ள ஒரு கேள்வி இருந்தது. நான் அந்தக் கேள்வியைப் பார்த்தேன்.
அவள் பேசல. தலை ஆட்டி உள்ள கூப்பிட்டாள். அறை சிறியது. ஜன்னல் திறந்திருந்தது. தூரம்ல கோயில் மணி.
கதவு மூடினதும் அவள் சுவருக்கு நேரா நின்னாள். கைகள் முன் கட்டி.
“நான் பயப்படுறேன் கார்த்திக். நான் இதையெல்லாம் பண்ணிட்ட பெண்ணு இல்ல. நான் கணவன் கூட இப்படி நின்று பேசல.”
“பயப்படலாம். நான் நெருங்கல. நீ சொல்லு.”
அவள் மூச்சு வாங்கியது. கண்கள் நனைஞ்சது. ஆனா அழல.
“என் கணவன் என்னை ஒரு தரம் கூட முழுசாப் பார்த்ததில்ல. வெளிச்சத்துல. நான் இப்ப வெளிச்சத்துல நிற்கிறேன். நீங்க பாருங்க. நான் தப்பானவளாக இருக்கிறேனா?”
நான் அவளைத் தொடல. பார்த்தேன். புடவை இடுப்புல இறுக்கிக் கட்டியிருந்தது. முலை சேலையின் விளிம்புக்கு மேல கொஞ்சம் ஏறியிருந்தது. கழுத்துல வியர்வை. காதுல ஒரு சிறிய மெட்டித் தோடு.
“நீ தப்பானவள இல்ல. நீ பசிச்சவள. பசி தப்பு இல்ல.”
அவள் அப்போதுதான் என்னை நெருங்கினாள். முதல் தொடுதல் அவள் கை. என் மார்புல. துணி மேல.
“இதயம் வேகமா அடிக்குதா?”
“அடிக்குது.”
“என்னோடேயும் அடிக்குது. நான் பொய் சொல்லல.”
நான் அவள் கையை என் கைக்குள்ள வைத்துக்கிறேன். அவள் விரல்கள் குளிர்ந்து இருந்தது. நான் அதை மூச்சுக்காத்துல வைத்து ஊதினேன். அவள் கண்கள் மூடின.
“இப்படி… இப்படித்தான் நான் நினைச்சேன். யாரும் அவசரப்படாம.”
நான் அவள் நெற்றியில் முத்தமிட்டேன். பொட்டுக்குப் பக்கத்துல. அவள் உடல் ஒரு முறை நடுங்கியது.
“இன்னும் போதும். இன்னும் கொஞ்சம் நின்றுடுங்க. நான் பழகணும்.”
நான் நின்றேன். அவள் தலை என் தோள்ல சாய்ந்தது. அவள் மூச்சு என் கழுத்துல விழுந்தது. நீண்ட நேரம் அப்படி. வெளியே வண்டி சத்தம். உள்ளே அவள் நெஞ்சு என் நெஞ்சோட ஒட்டி அடித்துக்கொண்டிருந்தது.
பிறகு அவள் தானே முதுகைக் காட்டினாள்.
“முடிச்சு அவிழ்த்துங்க. நான் கையைத் தூக்க மாட்டேன். நீங்க தான் அவிழ்த்துங்க.”
நான் புடவை முடிச்சை மெதுவா அவிழ்த்தேன். துணி அவள் காலருகே குவிந்தது. அவள் இன்னும் ரவிக்கை, பாவாடை, உள்ளாடையோடு நின்றாள். முதுகு விளக்கில் மின்னியது. நான் அவள் தோள் மேல கை வைத்தேன். அவள் தோள் சூடாக இருந்தது.
“தொடுங்க. ஆனா முதல்ல முதுகுல. மார்புல இல்ல. நான் தயாரா இல்ல.”
நான் முதுகைத் தொட்டேன். விரலால் முதுகெலும்பை இறங்கினேன். அவள் தலை பின்னால் சாய்ந்தது. ஒரு மெல்லிய சத்தம் வந்தது. வார்த்தை இல்ல.
“இங்க… இங்க மட்டும் நெருக்கமா இருந்தது. யாரும் பார்க்கல.”
நான் உதட்டால் அவள் முதுகுல முத்தமிட்டேன். அவள் கை சுவரைப் பிடிச்சுக்கிட்டாள்.
“கார்த்திக்… நான் நிற்க மாட்டேன். படுக்கையில உக்காருங்க. நான் வரேன்.”
நான் படுக்கையில் உக்காந்தேன். அவள் எதிரே நின்று ரவிக்கை பொத்தானைத் தானே அவிழ்த்தாள். கை நடுங்கியது. ஒவ்வொரு பொத்தானும் நேரம் எடுத்தது. ரவிக்கை திறந்ததும் அவள் முலை உள்ளாடையோடு தெரிந்தது. அவள் என்னைப் பார்க்கல. கீழே பார்த்தாள்.
“பாருங்க. இதுதான் நான். இதை யாரும் இவ்வளவு நேரம் பார்த்ததில்ல.”
நான் எழுந்து அவள் முன் நின்றேன். கையை அவள் இடுப்புல வைத்தேன்.
“நான் இப்ப தொடட்டுமா?”
அவள் தலை ஆட்டினாள். சிறிய ஆட்டம்.
நான் உள்ளாடையின் மேல முலையை உள்ளங்கையால் தாங்கினேன். கனம். சூடு. அவள் மூச்சு நின்றது. பிறகு வெளியே வந்தது.
“மெதுவா… நகத்தை வைக்காதீங்க. உள்ளங்கைல… ஆம்… அங்க… முலைக்காம்பு மேல இல்ல. சுத்துல சுத்துங்க. ஆம்… இப்படி…”
அவள் வார்த்தைகள் எளிதா உடைஞ்சது. நான் அவள் சொன்னபடி செய்தேன். அவள் நெற்றி என் மார்புல ஒட்டியது. அவள் கை என் சட்டையைப் பிடிச்சுக்கிட்டாள்.
“என் கணவன் இப்படி நிறுத்தல. இப்படிக் கேட்கல. நீங்க கேக்குறீங்க. அதனால என் உடல் திறக்கும்.”
நான் அவள் உள்ளாடையைக் கீழே இழுக்கல. அவள் தோள் மேல இருந்து வீழ்த்தினேன். முலை வெளிச்சத்துல இருந்தது. கருமை நிறம் சுற்று. நடுவுல இறுகியிருந்தது. நான் தலை குனிந்து முதலில் மூச்சை மட்டும் விட்டேன். உதடு வைக்கல.
அவள் தலை முடியைப் பிடிச்சுக்கிட்டாள்.
“வைங்க… வைங்க கார்த்திக். நான் காத்துக்கிட்டிருந்தேன்.”
நான் உதட்டை வைத்தேன். மெதுவா. நக்கியதும் அவள் முழங்கால் தளர்ந்தது. நான் அவளைப் பிடித்து படுக்கையில் அமர வைத்தேன். அவள் பாவாடையோடு உக்காந்தாள். நான் முழங்காலிட்டு அவள் கால்களுக்கு நடுவே நின்றேன். அவள் தொடையை என் கைகளால் பிரித்தேன். அவள் எதிர்த்தாள் இல்ல. ஆனா கால்கள் நடுங்கின.
“இங்க பாக்காதீங்கன்னு சொல்ல வர்றேன். ஆனா பாருங்க. நான் ஒளிக்க ஆசை இல்ல இப்ப.”
நான் பாவாடையை மேல தூக்கினேன். உள்ளாடை ஈரமா இருந்தது. நான் துணியின் மேலேயே வாயை வைத்தேன். அவள் இடுப்பு மேல எழுந்தது.
“ஆaah… கார்த்திக்… அங்க… அங்க நக்குங்க… துணி எடுத்துட்டாலும் எடுத்துடாதீங்க… இப்படி இருந்தா நான் தாங்குவேன்…”
நான் துணியோடு நக்கினேன். அவள் சுவை உப்பு, சூடு. அவள் ஒரு கை வாயை மூடிக்கிட்டாள். இன்னொரு கை என் தலையை அழுத்தினாள். அவள் இடுப்பு என் வாயோட தேய்ந்தது. ஒழுங்கில்லாம. அவசரமா இல்ல. பசியோட.
“நான் வரப்போறேன்… நில்லுங்க… நில்லுங்க… இல்ல நிக்காதீங்க… நான் பயப்படுறேன் ஆனா நிறுத்த வேண்டாம்…”
நான் நிறுத்தல. அவள் தொடை என் காதை இறுக்கினது. அவள் உடல் ஒரு நீண்ட நடுக்கத்தோடு நின்றது. அவள் சத்தம் வாய்க்குள்ளேயே உடைஞ்சது. பிறகு அவள் அழுதாள். உண்மையான அழுகை. உச்சத்தின் பிறகு வரும் அழுகை.
நான் மேல ஏறி அவள் கன்னத்தைத் துடைத்தேன்.
“நான் அழுறேன். சந்தோஷம். வெட்கம். இரண்டும். என்னை விட்டுடாதீங்க.”
“விடல.”
அவள் என் பெல்ட்டைத் தானே அவிழ்த்தாள். கை நடுங்கியது. என் ஆணை வெளியே எடுத்தாள். பார்த்தாள். பயமும் ஆசையும் சேர்ந்து.
“பெரியதா இருக்கு. நான் பயம். மெதுவா விடுங்க. நான் சொல்லுவேன்.”
நான் அவள் மேல ஏறினேன். உள்ளாடையை ஒரு பக்கம் நகர்த்தினேன். நுனியை அவள் ஈரத்தில வைத்தேன். அவள் முகம் சுருங்கியது.
“இப்ப… கொஞ்சம்… ஆம்… நில்லுங்க… மூச்சு விடட்டுமே… இப்ப கொஞ்சம் உள்ள…”
நான் மெதுவா நுழைந்தேன். அவள் உள்ளே இறுக்கமா இருந்தது. வெப்பமா இருந்தது. அவள் நகம் என் முதுகைக் கீறியது.
“முழுசா வேண்டாம் இப்ப. இவ்வளவு போதும். அசையுங்க. சின்னதா.”
நான் சின்னதா அசைந்தேன். அவள் கண்கள் திறந்திருந்தது. என்னைப் பார்த்தாள். அந்தப் பார்வைதான் எல்லாம். அவள் உடல் ஏற்கனவே ஒரு முறை வந்துவிட்டது. இப்ப அவள் என்னை உள்ளே வைத்துக்கொண்டு அழுதுகொண்டே முத்தமிட்டாள்.
“நீங்க உள்ள இருக்கீங்க. நான் நிறைய நாள் காலியா இருந்தேன். இப்ப நான் நிறையா இருக்கேன்.”
நான் ஆழமா போனேன். அவள் கால் என் இடுப்பைச் சுற்றியது.
“வேகமா வேண்டாம். ஆழமா போங்க. என் கருப்பை வரை. நான் உணரணும். நான் உணரணும்.”
நான் ஆழமா போனேன். அவள் வாய் என் தோள்ல கடித்தது. வலி இல்ல. பிடிப்பு. ஒவ்வொரு தள்ளுதல்லும் அவள் ஒரு வார்த்தை சொன்னாள்.
“இங்க… ஆம்… அங்க தேயுங்க… என் முலையை வாயில எடுங்க… கடிக்காதீங்க… உறிஞ்சுங்க… நான் போறேன்… கார்த்திக் நான் விட போறேன்… என்னோடே இருங்க…”
அவள் இரண்டாவது முறை விட்டாள் . இந்த முறை சத்தம் வெளியே வந்தது. அடக்கல. அறை கேட்டது. அவள் உடல் என்னை இறுக்கிப் பிடித்தது. நான் தாங்கல. அவள் உள்ளேயே நான் வந்தேன். அவள் என்னை விடல. கால்களால் இறுக்கினாள்.
“வெளியே எடுக்க வேண்டாம். உள்ளேயே இருக்கட்டும் . நான் உணரணும். சூடு. நிறைய. எல்லாம்.”
நாங்கள் அப்படியே கிடந்தோம். வெளியே மாலை சாயந்தது. அவள் விரல் என் முதுகுல நிதானமா நகர்ந்தது.
“நான் நாளைக்கு வீட்டுக்குப் போவேன். இது ஒரு நாள். நான் உங்களைக் காதலிக்கலனு சொல்ல மாட்டேன். பொய். நான் உங்க கதைகாரனைக் காதலிச்சேன். இப்ப உங்க உடலையும் காதலிக்கிறேன். ஆனா நான் வீட்டுக்குப் போவேன்.
நான் அவள் வியர்வை நெற்றியை முத்தமிட்டேன்.
“நான் உன்னை இழுக்கல. நீ வந்த. நீ போற. அது உன் முடிவு.”
இரவு முழுக்க அவள் தூங்கல. சில மணி நேரம் உடலை மறுபடி திறந்தாள். இந்த முறை அவள் மேல ஏறி உக்காந்தாள். புடவை இல்ல. நகை மட்டும். தாலி அவள் மார்புக்கு நடுவே தொங்கியது. அவள் என்னை உள்ளே இறக்கி தானே அசைந்தாள். மெதுவா. கண்கள் என்னை விடல.
“இப்ப நான் உங்களைப் பார்த்துப் பண்ணுறேன். வெட்கம் இல்ல. நான் அழகா இருக்கேனா?”
“அழகா இருக்க.”
“பொய் சொல்லாதீங்க.”
“பொய் இல்ல. நீ இப்ப அழகா இருக்க. ஏன்னா நீ உன்னை மறைக்கல.”
அவள் அழுதாள். அசையும்போதே அழுதாள். முலை என் முகத்துக்கு முன்னாடி அசைந்தது. நான் வாயால் பிடித்தேன். அவள் வேகம் கூடியது.
“கடிங்க… கொஞ்சம் கடிங்க… வலி வேணும்… நான் உயிரோட இருக்கேன்னு வலி சொல்லும்…”
நான் கடித்தேன். அவள் உச்சம் மூன்றாவது முறை வந்தது. அவள் என் மேல விழுந்தாள். மூச்சு முடியாமல்.
பின்னிரவு அவள் என் மார்புல தலை வைத்துப் பேசினாள். கதை இல்ல. உண்மை.
“நான் திரும்ப வர மாட்டேன்னு நினைக்கிறேன். வந்தா நான் உங்களோடேயே இருந்துடுவேன். என் மகனை என்னால் விட முடியாது. ஆனா இந்த இரவை நான் மறக்கவும் மாட்டேன். நான் படுக்கையில படுக்கும்போது இனி என் உடல் இந்த அறையை நினைக்கும். நீங்க எழுதும்போது நான் படிப்பேன். படிச்சு என் கையால் என்னைத் தொடுவேன். அது தப்பு. ஆனா அது என் உயிர்.”
நீங்களும் தம்பதியா இருந்து த்ரீசோம் அனுபவிக்க ஆசைப்பட்டால் அல்லது என்னுடன் பேச மொபைல் வாட்ஸாப் ஒன்பது மூன்று ஆறு மூன்று ஒன்பது ஐந்து ஒன்பது ஏழு பூஜ்யம் ஏழு மெசேஜ் பண்ணுங்க தொடர்பு கொள்ளுங்கள். உங்கள் பயத்தை நான் மெதுவாக விலக்குவேன். உங்கள் இன்பத்திற்காக நான் இருக்கிறேன்.
காலையில் அவள் எழுந்து குளிச்சாள். புடவை கட்டினாள். பொட்டு வைச்சாள். கண்ணாடியில பார்த்து ஒரு முறை சிரிச்சாள். அந்தச் சிரிப்பு என் முன்னாடி வந்த முதல் சிரிப்பு.
வாசல்ல நின்று அவள் சொன்னாள்.
“கார்த்திக். நான் ஒரு கெட்டவள இல்ல. நான் ஒரு பசிச்சவள. நீங்க என் பசியைப் பார்த்தீங்க. அதற்கு நன்றி. என்னைத் தீண்டாதீங்கனு இனி மெசேஜ்ல சொல்ல மாட்டேன். தீண்டிடுங்க. வார்த்தையில. அது போதும் எனக்கு.”
அவள் போனாள். மதுரைத் தெரு வெயில்லே அவள் முதுகு மறைஞ்சது.
நான் அறைக்குத் திரும்பினேன். படுக்கையில் அவள் வாசனை இருந்தது. சேலை விளிம்பு ஒரு மூலையில் விழுந்துகிடந்தது. நான் அதை எடுக்கல.
பிறகு அவள் மெசேஜ் வந்தது. மூன்று வரி.
“நான் வீட்டுக்கு வந்துட்டேன். மகன் கேட்டான் எங்க போனேன்னு. சினிமானு சொன்னேன். பொய். ஆனா நான் இன்னும் உயிரோட இருக்கேன். என் உடல் இன்னும் நினைவுல நிற்குது. எழுதுங்க கார்த்திக். நான் படிக்கேன். படிச்சு நான் உங்களோடே இருப்பேன்.”
நான் எழுதினேன். இந்தக் கதையை.
இது காமக்கதை மட்டும் இல்ல. ஒரு பெண் பல வருஷம் பூட்டி வைத்திருந்த அறையை ஒரு இரவு திறந்த கதை. அவள் கணவனை விட்டுவிடல. தன் மகனை விட்டுவிடல. தன் பெயரையும் விட்டுவிடல. ஆனா ஒரு இரவு அவள் உடல் பொய் சொல்லல.
அவள் எளிய தமிழில் சொன்ன கடைசி வரி இன்னும் என் காதில் இருக்கும்.
“தொடுங்க. ஆனா என் ஆத்துமாவையும் தொடுங்க. உடல் மட்டும் போதாது. நான் ஒரு உடல இல்ல. நான் ஒரு பெண். என்னை முழுசாப் பாருங்க.”
நான் பார்த்தேன். அவ்வளவுதான் இந்தக் கதை.
நன்றி
உங்கள் மனைவியை உங்கள் கண் முன்னாலேயே முனக வைத்து, உடல் முழுவதும் நடுங்கும் அளவுக்கு இன்பத்தில் திளைக்கச் செய்வேன்…
உங்கள் /உங்கள் மனைவியின் பிறந்தநாள் அல்லது திருமண நாள் அன்று த்ரீசோம் மூலம் மறக்க முடியாத அனுபவத்தை, நினைவுகளை ஏற்படுத்த தொடர்பு கொள்ளுங்கள்
நூறு சதவித பாதுகாப்பானது , இரகசியமானது , நம்பகமானது. நான் அனுபவம் வாய்ந்த, உண்மையான புரொஃபெஷனல் புல் மற்றும் மசாஜ் தெரபிஸ்ட்
என்னுடன் பேச விரும்பும் கல்லூரி பெண்கள், திருமணமான பெண்கள், வெளிநாட்டு பெண்கள், முழு உடல் மசாஜ் எடுத்து கொள்ள விரும்பும் பெண்கள் மற்றும் நல்ல தாம்பத்ய சுகம் கிடைக்காமல் இருக்கும் பெண்கள், மாற்றுத் திறனாளி பெண்கள், கக்ஓல்ட் ஆசை இருக்கும் தம்பதிகள் டெலிகிராம் ஐடி : karthickbull அல்லது karthickmassager27@gmail. com என்ற ஜிமெயிலில் என்னை தொடர்பு கொள்ளலாம்.